சில மாதங்களுக்கு முன்பு ற வார இறுதியில் முகாமிட்டிருந்தபோது இது நடந்தது. ஆனால் வார இறுதி நாட்களில் கூட்டம் அதிகமாக இருப்பதால், ஒரு திங்கட்கிழமை செல்ல முடிவு செய்தேன். நான் கொஞ்சம் தனிமையும் அமைதியையும் பெற விரும்பினேன், அதனால் நான் என் பைக்கில் தனியாக பயணம் செய்தேன். நான் அங்கு சென்றதும், என்னை முகாமிற்குள் அனுமதிக்கவும், ஏரிக்கு அருகில் எனது நிறுத்தவும் காவலர்களுக்கு லஞ்சம் கொடுத்தேன். கடைசியாக, ஏரிக்கரையின் அருகே நிறுத்தி, என் கூடாரத்தை அமைத்து, என்
இது என் தெருவில் இருக்கும் நண்பர் மனைவி பற்றி. என் பெயர் குட்டி வயது 35 கல்யாணம் பண்ணி சந்தோஷ மாக வாழ்க்கை போய் கொண்டிருந்தது. நான் நன்றாக படிப்பேன். accounts நன்றாக வரும். என் நண்பர் அவர் பெண்ணுக்கு accounts சொல்லி கொடுக்க முடியுமா என்றார் நான் எந்த கிளாஸ் என்று கேட்டேன் பன்னிரெண்டாவது என்றார். நான் சரி நாளைக்கு வருகிறேன். அவர் பீஸ் என்று இழுக்க நான் அப்புறமா பார்க்கலாம் என்றேன். மறுநாள் அவர்
வணக்கம், என் பெயர் மஞ்சுளா வயது 40 எனக்கு திருமணம் ஆகி 20 வருடம் ஆகிறது.என் கணவர் பெயர் வடிவேலு அவருக்கு வயது 55 அவர் மேஸ்திரி வேலை செய்கிறார். அதனால் தினமும் எங்களுக்கு சண்டை வரும்.காரணம் அவர் தினமும் குடித்து விட்டு வந்து என்னிடம் சண்டை போடுவார். அதனால் நாங்கள் நடுத்தர குடும்பம் தான். எனக்கு ஒரு பையன் அவன் தான் எனக்கு எதிர்காலம் அவன் நன்றாக படிப்பான்.குடும்ப கஷ்டம் புரிந்தவன், அதனால் 12ம் வகுப்பில்
எனக்கு கூகுளை சாட் இருந்து ஹாய் மெசேஜ் வந்தது. நானும் ஹாய் ரிப்ளை பண்ணேன். அவள் : உங்களிடம் கொஞ்சம் பேசணும். நான் : ஓகே பேசுங்க. அவள் : இந்த மாதிரி யார் கிட்டேயும் பேசியது கிடையாது அதான் கொஞ்சம் பயம். நான் : பயப்பட வேண்டாம் தைரியமா பேசுங்க. அவள் : ஷைலஜா 25 உங்க பெயர். நான் : சந்தோஷ் 32 அவள் : கோவை சொந்த ஊர் , இப்போ சென்னை
என் பள்ளி தோழன் தினேஷ்குமார் அவன் அக்கா தூத்துக்குடியில் கல்யாணம் ஆகி போய் விட்டாள் நான் கல்லூரியில் படிக்கும் போது அவளுக்கு கல்யாணம் ஆச்சு. இப்போது நான் வேலைக்கு செல்ல வேண்டிய நேரத்தில் அவள் இருக்கும் ஏரியாவில் கிடைக்க என் நண்பன் டேய் என் அக்கா வீட்டுக்கு போய் பார்த்து விட்டு வா என்று கூறி அனுப்பினான். ஒரு நாள் அவள் வீட்டை விசாரித்து போய் பார்த்தேன் அவள் சுடிதார் தான் அதிகபட்சமாக அணிவாள் போல ஆனால்
காலையில் எழுந்த போதே நான் கொஞ்சம் சோகமாக இருந்தேன், அதைப் பார்த்த என் பொண்டாட்டி கல்பனா, “என்ன அத்தான், ரொம்ப சோகமா இருக்கீங்க?” என்று கேட்டாள். “எல்லாம் உன்னை பிரிய போற சோகம்தான் கல்பனா, நான் எப்படித்தான் உன்னை ஆறு மாசம் பிரிந்து இருக்க போறேனோ” என்று கவலையாக சொன்னேன். கல்பனா “அதுக்கு என்ன பண்றது அத்தான், இந்த ஊர்ல இருந்து நான் பிரசவம் பாத்துக்குறதுக்கு வசதி இல்ல, அதுவும் இல்லாம தலை பிரசவம் எங்க அம்மா
அவளை அடுத்து மீண்டும் மீண்டும் பார்க்க தோன்றியது கனவிலும் அவளின் புன்னகையும் அவளின் அழகான கண்களும் என்னை தூங்க விடாமல் துன்புறுத்தியது. எப்பொழுது காலை ஆகும் என்று ஆவலுடன் தூங்காமல் காத்து கொண்டிருந்தேன். காலை ஆனதும் குளித்து முடித்து நன்றாக உடை அணிந்து கடைக்கு சென்றேன். அவள் வெளிய வரும் நேரம் ஆனது அனால் இன்னும் அவள் வரவில்லை அவளுக்கு பதிலாக அவள் அம்மா அப்பா வெளியே பையோடு வந்து அவளை ஜாக்கிரதையாக இருக்க சொல்லிவிட்டு ஆட்டோ