ஆதிரனின் நிவேதா

“ஹாய்! 🌿 கொடைக்கானல் குளிரும், நிலா வெளிச்சமும் கலந்த ஒரு அழகான காதல் கதை இது. ஆதிரன் – நிவேதாவோட இந்த எமோஷனல் மற்றும் ஹாட்டான ஜெர்னி உங்களுக்கு கண்டிப்பா பிடிக்கும்னு நம்புறேன். காதலும் காமமும் இணைந்த இந்த நள்ளிரவுப் பயணத்தை படிச்சுப் பார்த்துட்டு உங்க ஃபீட்பேக் சொல்லுங்க! ❤️
கதை பிடிச்சிருந்தா இந்த மெயிலுக்கு காண்டாக்ட் பண்ணுங்க: mysteriousprofessor4@gmail.com”சென்னை ஆபிஸ்ல இருந்து திடீர்னு ஒரு அசைன்மென்ட். கொடைக்கானல்ல இருக்குற எங்க கம்பெனியோட ஒரு பழைய எஸ்டேட் பங்களாவை ரினோவேட் பண்றதுக்கு முன்னாடி, அங்க இருக்குற இன்டீரியர்ஸை ஒரு லிஸ்ட் எடுக்கணும். என் பேரு ஆதிரன், வயசு 25. இந்த வேலையை முடிக்கிறதுக்காக அன்னைக்கு ராத்திரி ஒரு 10 மணி இருக்கும், நான் அந்தப் பங்களாக்கு வந்து சேர்ந்தப்போ சுற்றிலும் பல ஏக்கர் பரப்பளவுல காபித் தோட்டமும், பனிமூட்டமும் தான் இருந்துச்சு.
அந்தப் பெரிய பங்களாவோட வராண்டாவுல நின்னு அந்தப் பனி குளிரை ரசிச்சுக்கிட்டே ஒரு கப் சூடான காபியை மெதுவா குடிச்சுட்டு இருந்தேன். அப்போதான் என்னோட சீனியர் அசோக் போன் பண்ணாரு. “ஆதிரன், ஆபிஸ்ல புதுசா ஜாயின் பண்ணிருக்க நிவேதான்னு ஒரு பொண்ணு வர்றா. அவதான் உனக்கு அசிஸ்டன்ட். அவளோட சேர்ந்து வேலையை முடிச்சிடு”னு சொல்லிட்டு போனை வச்சிட்டாரு.
அடுத்த ஒரு முக்கால் மணி நேரத்துல, அந்த நிசப்தத்தை உடைச்சுக்கிட்டு ஒரு கார் வந்து பங்களா வாசல்ல நின்னுது. அதுல இருந்து முதல்ல வெளிய வந்தது ஒரு ஜோடி பளபளக்குற மாநிறக் கால்கள். அந்த மங்கலான லைட் வெளிச்சத்துல அவளோட அந்த வழுவழுப்பான பாதங்களும், அந்த மாடர்ன் ட்ரெஸ்க்கு ஏத்த மாதிரி அவ கணுக்காலுல போட்டிருந்த அந்த ஒற்றை இழை கருப்பு கயிறும் ஒரு அழகான ஓவியம் மாதிரி இருந்துச்சு.
அவள் தான் நிவேதா. 23 வயசு இருக்கும், பார்த்த உடனே மனசைப் பறி கொடுக்குற மாதிரி ஒரு பேரழகி. அன்னைக்கு அவ ஒரு டைட்டான நேவி ப்ளூ ஜீன்ஸும், மேல ஒரு வெள்ளை நிற ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்ஸும் போட்டுருந்தா. அவளோட அந்த எடுப்பான தோற்றமும், வில்லாட்டம் வளைஞ்சிருக்கிற அவளோட அந்த இடுப்பு அழகும் அவளை ஒரு தேவதை மாதிரி காட்டிக் குடுத்துச்சு. அவ நடந்து வரும்போது அவளோட அந்த அடர்த்தியான சுருள் முடி அவ கழுத்தோட வளைவுல புரண்டுட்டு இருந்தது ஒரு தனி அழகு.
நிவேதா மெதுவா வராண்டாவுக்கு வந்து எனக்கு முன்னாடி நின்னா. அவளோட அந்த மாநிற முகத்துல ஒரு விதமான பொலிவு இருந்தது. அவளோட அந்தப் பெரிய கண்கள்ல ஒரு விதமான மென்மை தெரிஞ்சுது. அவ பேச ஆரம்பிக்கும்போது அவளோட அந்தச் சிவந்த இதழ்கள் ஒரு பூ விரிவது போல மென்மையா அசைஞ்சது.
“சாரி ஆதிரன்… மலை ஏறுறப்போ கொஞ்சம் லேட் ஆயிடுச்சு,”னு அவ சொல்லும்போது அவளோட அந்த மென்மையான குரல் அந்தப் பனி குளிருல ஒரு இதமா இருந்துச்சு. அவ உடம்புல இருந்து வந்த அந்த ஒரு விதமான சந்தன வாசனையும், சோப்பு வாசனையும் கலந்து வந்து என் மூச்சுக் காற்றை ஒரு நிமிஷம் தடுமாற வச்சுச்சு.
நாங்க ரெண்டு பேரும் இதுக்கு முன்னாடி ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்ததில்லை, ஆனா அந்த நள்ளிரவுத் தனிமையும், அந்தப் பனி குளிரும் எங்க ரெண்டு பேருக்குள்ளயும் ஒரு அழகான நெருக்கத்தை உண்டாக்குச்சு. நான் கதவைத் திறந்து அவளை உள்ளே வரச் சொன்னப்போ, அவளோட அந்த மென்மையான தோள் என் கையில லேசா உரசுச்சு. அந்த சின்னத் தொடுதல்லயே எனக்கு அப்படியே மனசெல்லாம் ஒரு விதமான பூரிப்பு ஏற்பட்டுச்சு.
நிவேதா உள்ளே நுழையும்போது அவளோட அந்த மெல்லிய இடுப்பு வளைவும், அவளோட அந்த நளினமான நடையும் அந்தப் பெரிய ஹால்ல இருந்த மங்கலான வெளிச்சத்துல ஒரு கவிதை மாதிரி தெரிஞ்சுது. அந்தத் தனிமையான பங்களாவுல, அந்த நள்ளிரவு நேரத்துல நாங்க ரெண்டு பேர் மட்டும் தான் இருந்தோம். அந்த இடத்துல நிலவிய மௌனம் எங்க ரெண்டு பேரோட இதயத் துடிப்பையும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் புரிய வைக்கத் தயாராச்சு.
உள்ளே வந்த நிவேதா, ஹால்ல இருந்த அந்தப் பழைய தேக்கு மர சோபாவுல தன் பேக்கை வச்சிட்டு மெதுவா சுத்திப் பார்த்தா. அந்த மங்கலான மஞ்சள் வெளிச்சத்துல அவளோட முகம் இன்னும் அழகாத் தெரிஞ்சுது. பனி குளிருல அவளோட கன்னங்கள் லேசா சிவந்து போயிருந்தது.
“வாவ்… இந்த பங்களா பார்க்குறதுக்கு ரொம்ப பிரம்மாண்டமா இருக்குல ஆதிரன்? ஒரு மாதிரி பழங்காலத்து வாசனை வருது,”னு சொல்லிக்கிட்டே அவ அந்தப் பெரிய ஜன்னல் கிட்ட போனா.
“ஆமா நிவேதா… இது ஒரு காலத்துல பிரிட்டிஷ் எஸ்டேட் மேனேஜர் தங்கியிருந்த இடமாம். அதான் அந்த ராயல் லுக் இன்னும் இருக்கு,”னு நான் சொல்லிக்கிட்டே அவளுக்குப் பக்கத்துல போனேன்.
அப்போ ஒரு பலமான காத்து ஜன்னல் வழியா உள்ள வந்து அவளோட அந்த அடர்த்தியான சுருள் முடியை அப்படியே கலைச்சு அவ முகத்துல போட்டுச்சு. அவ அந்த முடியைச் சரி பண்ணும்போது அவளோட அந்த வழுவழுப்பான கைகளும், அந்த ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்ஸ்க்குள்ள இருந்த அவளோட அந்தத் திரட்சியான தோள்களும் ஒரு மின்னல் மாதிரி ஜொலிச்சுது. அவளோட அந்த மென்மையான அசைவுகளைப் பார்த்தப்போ, எனக்கு என்னவோ ஒரு அழகான கவிதையை நேர்ல பார்க்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
“உங்களுக்குக் குளிர்ல நடுங்கலையா?”னு அவ குறும்பா சிரிச்சுக்கிட்டே என் கண்ணைப் பார்த்து கேட்டா. அந்தப் பார்வையில ஒரு விதமான ஈர்ப்பு இருந்தது.
“இப்போ வரைக்கும் குளிருச்சு… ஆனா நீங்க வந்ததுக்கு அப்புறம் அந்த இடம் ஏனோ கொஞ்சம் கதகதப்பா மாறின மாதிரி ஒரு ஃபீல்,”னு நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.
என் பேச்சைக் கேட்டு அவ லேசாத் தலை குனிஞ்சு சிரிச்சா. அந்தச் சிரிப்புல இருந்த ஒரு நாணம் அவளை இன்னும் அழகா காட்டிக் குடுத்துச்சு. “பேச்சு எல்லாம் நல்லா வருது…”னு சொல்லிக்கிட்டே அவ தன் மேல இருந்த அந்த மெல்லிய ஸ்வெட்டரை மெதுவா கழட்டி சோபா மேல வச்சா.
இப்போ அந்த வெள்ளை நிற ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்ஸ்ல அவளோட அந்த இளமைத் தேகம் இன்னும் எடுப்பா தெரிஞ்சுது. அவளோட அந்த மெல்லிய இடுப்பும், அந்த ஜீன்ஸ்க்குள்ள இருந்த அவளோட அந்த நளினமான வளைவுகளும் அந்த நள்ளிரவு நேரத்துல என் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு தவிப்பை உண்டாக்க ஆரம்பிச்சது.
“நம்ம இன்னைக்கே வேலையை ஆரம்பிக்கலாமா? இல்ல காலையில பார்த்துக்கலாமா?”னு அவ கேக்கும்போது, அவளோட அந்தத் தடித்த உதடுகள் மெதுவா அசைஞ்சது என் கவனத்தை முழுசா அவகிட்டயே கட்டிப் போட்டுச்சு. அந்தத் தனிமையான பங்களாவோட ஹால்ல, எங்க ரெண்டு பேரோட மூச்சுக்காற்று மட்டும் தான் சத்தமா கேட்டுட்டு இருந்தது. ஒருத்தரை ஒருத்தர் தெரியாதுன்னு சொன்னாலும், அந்த நொடியில எங்களுக்குள்ள ஏதோ ஒரு ரகசியமான பந்தம் உருவானதை எங்களால உணர முடிஞ்சுது.
நிவேதா அந்த சோபாவுல உட்கார்ந்து, தன்னோட ரெண்டு கால்களையும் ஒன்றின் மேல் ஒன்றாகப் போட்டுக்கிட்டு ஹாயா சாய்ஞ்சா. அந்தப் பொசிஷன்ல அவளோட அந்த நீளமான மாநிறத் தொடைகள் அந்த ஜீன்ஸ்க்குள்ள இன்னும் எடுப்பா தெரிஞ்சுது. அவ தன்னோட நீண்ட முடியை ஒரு பக்கமா ஒதுக்கி விட்டுட்டு, அந்தப் பெரிய ஹால்ல இருந்த மங்கலான வெளிச்சத்தை ரசிச்சா.
“இப்போதைக்கு வேலையை விட, ஒரு கப் சூடான காபி குடிச்சா நல்லா இருக்கும்னு தோணுது ஆதிரன். அந்தப் பனி குளிருல டிரைவ் பண்ணிட்டு வந்ததுல உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி சில்லிட்டுப் போயிருக்கு,”னு அவ மெதுவாச் சொன்னா.
“நிச்சயமா… இருங்க நான் போட்டுட்டு வர்றேன்,”னு சொல்லிட்டு நான் கிச்சன் பக்கம் போனேன். ஆனா என் மனசு முழுக்க அங்க சோபாவுல அமர்ந்திருந்த அந்தத் தேவதை மேல தான் இருந்துச்சு. கிச்சன்ல பால் காயுற அந்த நேரத்துல, நான் தெரியாம அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். அவ எழுந்து வந்து அங்க இருந்த ஒரு பழைய கிராமஃபோன் ரெக்கார்டரை ஆச்சரியமாத் தொட்டுப் பார்த்துட்டு இருந்தா.
அவ கை விரல்கள் அந்த மரத்து மேல ஊர்ந்து போன அழகே தனி. நான் காபியை எடுத்துட்டு ஹாலுக்கு வந்தப்போ, அவ அந்த ஜன்னல் ஓரமா நின்னு வெளிய இருந்த அந்த கும்மிருட்டு காபித் தோட்டத்தைப் பார்த்துட்டு இருந்தா. நான் காபி மக்-கை அவகிட்ட நீட்டுனப்போ, அவளோட விரல்கள் என் விரல்கள்ல லேசா உரசுச்சு.
அந்தச் சின்னத் தொடுதல்ல ஒரு மெல்லிய கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு. அவ காபியை வாங்கி ஒரு மிடறு குடிச்சிட்டு, “வாவ்… செம டேஸ்ட் ஆதிரன்! உன்கிட்ட இப்படி ஒரு டேலண்ட் இருக்கும்னு நான் எதிர்பார்க்கல,”னு சொல்லிட்டு என் கண்ணைப் பார்த்து ஒரு அழகான புன்னகையை வீசுனா.
நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்த ஜன்னல் ஓரமா நின்னுக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சோம். அவளோட அந்த மென்மையான பேச்சும், அந்த இடத்துல நிலவின அமைதியும் எங்களுக்குள்ள இருந்த அந்தத் தயக்கத்தை மெதுவா உடைச்சுச்சு.
“இந்தத் தனிமை சில நேரங்கள்ல ரொம்ப பயமா இருக்கும், ஆனா இன்னைக்கு ஏனோ இது ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு,”னு நிவேதா மெதுவாச் சொன்னா. அவ பேசும்போது அவளோட அந்தத் தாராளமான கழுத்து வளைவுல இருந்த அந்த ஒரு சின்ன மச்சம் என் கண்ணுல பட்டுச்சு.
அப்போ திடீர்னு ஒரு பலமான காத்து ஜன்னல் கதவைத் தட்ட, அவ பயந்து போய் லேசா என் பக்கம் சாய்ஞ்சா. அந்த நொடியில அவளோட அந்த மென்மையான தோள் என் நெஞ்சுல அழுத்தமா பதிஞ்சுது. அவ உடம்புல இருந்து வந்த அந்தச் சந்தன வாசனையும், அவளோட அந்த இளமைத் தகிப்பும் என் கட்டுப்பாட்டை மெதுவா உடைக்க ஆரம்பிச்சது. நிவேதா நிமிர்ந்து என் கண்ணைப் பார்த்தா, அந்தப் பார்வையில இப்போ ஒரு விதமான ஏக்கமும், மென்மையான அழைப்பும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது. அந்த நள்ளிரவு நேரத்துல, அந்தத் தனிமையான பங்களாவுல எங்க ரெண்டு பேரோட மௌனமும் ஏதோ ஒரு புதிய மொழியைப் பேச ஆரம்பிச்சது.
நிவேதா விலகிப் போகாம, அப்படியே என் நெஞ்சுல சாய்ஞ்சபடி ஒரு நிமிஷம் அமைதியா நின்னா. அவளோட அந்த மென்மையான மூச்சுக்காற்று என் கழுத்துல பட்டுத் தெறிச்சப்போ, அந்தப் பனி குளிருலயும் எனக்குள்ள ஒரு கதகதப்பு பரவுச்சு. அவ மெதுவா தலை நிமிர்ந்து என் கண்ணைப் பார்த்தா. அந்த மங்கலான மஞ்சள் வெளிச்சத்துல அவளோட அந்தப் பெரிய கண்கள்ல ஒரு விதமான தவிப்பும், சொல்ல முடியாத ஒரு ஈர்ப்பும் மின்னிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
“என்ன ஆதிரன்… அப்படியே உறைஞ்சு போய் நிக்கிற?”னு அவ ரொம்ப மெதுவா, ஒரு ரகசியமான குரல்ல கேட்டா. அவளோட அந்தத் தடித்த இதழ்கள்ல இப்போ ஒரு அழகான குறும்பு சிரிப்பு வந்துட்டு போச்சு.
நான் எதுவுமே பேசாம அவளோட அந்த அடர்த்தியான முடியை லேசா வருடினேன். அந்தச் சின்னத் தொடுதல்ல அவ ஒரு நிமிஷம் சிலிர்த்துப் போயிட்டா. அவ கண்ணை மூடி அந்த உணர்வை ரசிச்ச அந்தத் தருணம், ஒரு அழகான ஓவியம் மாதிரி இருந்துச்சு. அவளோட அந்த ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்ஸ்க்குள்ள இருந்த அவளோட அந்தத் திரட்சியான தோள்களும், அந்த வழுவழுப்பான கழுத்து வளைவும் என் கண்ணை விட்டு நகரவே இல்லை.
அவ மெதுவாத் தன் கையை உயர்த்தி, என்னோட சட்டையோட காலரைச் சரி பண்ற மாதிரி தடவினா. அவளோட அந்த மென்மையான விரல்கள் என் கழுத்துல பட்ட இடமெல்லாம் அப்படியே ஒரு சுகமான நடுக்கத்தை உண்டாக்கிச்சு. “இந்த இடமும், இந்த நேரமும் ஏதோ ஒன்னைப் பேச வருதுல?”னு அவ கேக்கும்போது அவளோட அந்தச் சிவந்த உதடுகள் துடிக்கிறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.
நான் மெதுவா அவளோட அந்த மெல்லிய இடுப்புல கை வச்சேன். அந்த ஜீன்ஸ்க்கும் அவளோட அந்த வளைவுக்கும் நடுவுல இருந்த அந்த ஒரு சிறு இடைவெளியில என் கை பட்ட அந்த நொடி, அவ ஒரு மெல்லிய முனகலோட என் பக்கம் இன்னும் அழுத்தமாச் சாய்ஞ்சா. அவ உடம்புல இருந்து வந்த அந்த இளமை மணமும், அந்தத் தனிமையும் அந்தப் பெரிய ஹால்ல ஒரு விதமான போதையை ஏத்துச்சு.
நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் நேருக்கு நேர் பார்த்துட்டு இருந்தோம். அந்தப் பெரிய பங்களாவோட ஜன்னல் வழியா வர்ற பனிக்காற்று ஒரு பக்கம் சிலுசிலுன்னு அடிச்சாலும், எங்களுக்குள்ள ஒரு புதுவிதமான அனல் கொதிக்க ஆரம்பிச்சது. நிவேதா தன் ஈரமான உதடுகளை லேசாப் பிரிச்சு மூச்சு விட, அவளோட அந்தப் பருத்த முலைகள் அவளோட வேகமான மூச்சுக்குத் தகுந்த மாதிரி ஏறி இறங்குன அந்த அழகு, என் கட்டுப்பாட்டை மெதுவா உடைக்க ஆரம்பிச்சது. அந்த நள்ளிரவு நேரத்துல, அந்தப் பழைய பங்களாவுல மௌனம் கரைஞ்சு போயி, எங்க ரெண்டு பேரோட இதயத் துடிப்பும் ஒன்னுக்கொன்னு போட்டி போட ஆரம்பிச்சது.
நிவேதா தன் கைகளை மெதுவா உயர்த்தி என் கழுத்தைச் சுத்திப் பிணைச்சுக்கிட்டா. அவளோட அந்த மென்மையான உள்ளங்கைகள் என் பிடரியில பட்டப்போ, எனக்குள்ள இருந்த அந்தச் சின்னத் தயக்கமும் மொத்தமா காணாமப் போச்சு. அவளோட அந்த 23 வயசு இளமைத் தகிப்பு இப்போ என் நெஞ்சுல அனலா அடிச்சது. அந்த வெள்ளை நிற ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்ஸ்க்குள்ள இருந்த அவளோட அந்தப் பருத்த முலைகள் என் நெஞ்சுல அழுத்தமா உரசுன அந்த நிமிஷம், எனக்கு அப்படியே மூளை மழுங்கிப் போச்சு.
“ஆதிரன்… எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்குடா… மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு துடிச்சுக்கிட்டே இருக்கு,”னு அவ என் காதுகிட்ட மெதுவா ரகசியமா முனகுனா. அவ பேசும்போது அவளோட அந்தத் தடித்த ஈரமான உதடுகள் என் காது மடல் வழியா உரசிட்டுப் போன அந்த சுகத்துல, நான் அவளோட அந்த வில்லாட்டம் வளைஞ்சிருக்கிற இடுப்பை இன்னும் இறுக்கமா வளைச்சுப் பிடிச்சேன்.
அவளோட அந்த மெல்லிய இடுப்புல என் கை இன்னும் அழுத்தமாப் பதிஞ்ச அந்த நொடி, அவ ஒரு சின்னச் சிலிர்ப்போட தன் உடம்பை என் மேல இன்னும் அழுத்தமாத் தேய்ச்சா. அந்த ஜீன்ஸ்க்குள்ள இருந்த அவளோட அந்தப் பருத்தத் தொடைகள் என் கால்கள்ல உரசுன அந்த வேகம், அந்தப் பனி குளிரையே ஒரு தகிப்பான கோடைக்காலமா மாத்துச்சு. நான் மெதுவா தலை குனிஞ்சு அவளோட அந்தத் தாராளமான கழுத்து வளைவுல என் முகத்தைப் புதைச்சேன்.
அவ உடம்புல இருந்து வந்த அந்தச் சந்தன வாசனையும், அவளோட அந்த இளமை மணமும் என் வெறியை இன்னும் அதிகமாக்குச்சு. என் உதடுகள் அவளோட அந்த மென்மையான கழுத்துச் சதையில பட்ட இடமெல்லாம் அவ அப்படியே பூவாட்டம் சிலிர்த்தா. “ம்ம்ம்… ஆதிரன்…”னு ஒரு நீண்ட முனகலோட அவ என் தலையைத் தன் மார்போட சேர்த்து அணைச்சுக்கிட்டா.
அந்தத் தனிமையான ஹால்ல, மங்கலான மஞ்சள் வெளிச்சத்துல நிவேதாவோட அந்த மாநிற மேனி ஒரு விதமான தகிப்போட மின்ன ஆரம்பிச்சது. அவளோட அந்த ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்ஸ்க்குள்ள இருந்து வர்ற அந்த அனல் காற்று என் முகத்துல பட, நான் விடாம அவளோட அந்த வழுவழுப்பான தோள்களை வருடினேன்.
அவ மெதுவாத் தலை நிமிர்ந்து என் கண்ணைப் பார்த்தா. அவளோட அந்தப் பெரிய கண்கள்ல இப்போ ஒரு விதமான போதையே ஏறியிருந்தது. அவ தன் ஈரமான உதடுகளை லேசாப் பிரிச்சு, “ஏன்டா இப்படிப் பண்ணுற?”னு கேக்கும்போதே அவளோட அந்தத் தடித்த இதழ்கள் தாகத்துல துடிக்கிறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது. அந்த நள்ளிரவு அமைதிக்குள்ள ஏதோ ஒரு ரகசியமான பசி மெதுவாப் பிடிக்க ஆரம்பிச்சதை எங்களால உணர முடிஞ்சுது. என் கை இப்போ அவளோட அந்த இடுப்புல இருந்து மெதுவா அவளோட அந்த அகலமான பின்னாடிப் பக்கம் நகரத் தயாராச்சு.
நிவேதா தன் உடம்பை வில்லாட்டம் வளைச்சு இன்னும் நெருக்கமா என் மேல சாய்ஞ்சா. அவளோட அந்த மென்மையான கைகள் என் தலைமுடியை வெறித்தனமா கோதிவிட, அவளோட அந்தத் தகிப்பான தேகம் என் மேல முழுசா அழுந்துச்சு. அந்த வெள்ளை நிற ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்ஸ்க்குள்ள இருந்த அவளோட அந்தப் பருத்த முலைகள் என் நெஞ்சுல இடி மாதிரி முட்டுன அந்த நிமிஷம், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.
“ஆதிரன்… இங்க வேண்டாம்டா… யாராவது கதவைத் திறந்துட்டு வந்திடப் போறாங்க,”னு அவ என் காதுகிட்ட மெதுவா முனகுனா. அவ குரல்ல இருந்த அந்த நடுக்கம், அவளும் அந்த நிமிஷத்துக்காக எவ்வளவு தவிச்சுட்டு இருக்கான்னு எனக்குத் தெளிவாச் சொல்லுச்சு.
“அப்போ மேல போலாமா?”னு நான் அவளோட அந்த வழுவழுப்பான கழுத்துல என் உதடுகளை வச்சுக்கிட்டே கேட்டேன். என் உதடுகள் பட்ட இடமெல்லாம் அவ அப்படியே பூவாட்டம் சிலிர்த்தா.
அவ பதில் சொல்லாம, என் கையைப் பிடிச்சு மெதுவா இழுத்தா. நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்தப் பெரிய மர படிக்கட்டுகள்ல ஏறி மேல இருந்த அந்த மாஸ்டர் பெட்ரூமுக்கு போனோம். அந்த அறைக்குள்ள நிலா வெளிச்சம் மட்டும் ஜன்னல் வழியா வந்து அந்தப் பெரிய மெத்தை மேல பால் ஊத்துன மாதிரி விழுந்து கிடந்தது. உள்ள போனதும் கதவை மெதுவா தாழ்ப்பாள் போட்டேன்.
அந்தத் தனிமையான அறைக்குள்ள வந்ததும், நிவேதா என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தா. அவளோட அந்தத் தாராளமான கழுத்து வளைவுல இப்போ பனித்துளிகள் இன்னும் அதிகமா வேர்வையா அரும்பியிருந்தது. நான் அவளோட இடுப்பை வளைச்சு மறுபடியும் அவளை நெருக்கமா இழுத்தேன். இப்போ அந்த இருட்டுல எங்களை யாருமே பார்க்க முடியாதுன்ற தைரியம் எனக்குள்ள இருந்த அந்த உணர்வுகளை இன்னும் அதிகமாத் தூண்டிவிட்டுச்சு.
அவள் மெதுவாத் தன் கைகளால என் சட்டையோட பட்டன்களை ஒவ்வொன்னா கழட்ட ஆரம்பிச்சா. அவளோட அந்தப் பதட்டமான விரல்கள் என் நெஞ்சுல பட்டப்போ, அந்தப் பனி குளிருலயும் எனக்குள்ள ஒரு நெருப்புப் பந்தே எரிய ஆரம்பிச்சது. அவளோட அந்த 23 வயசு இளமைத் தகிப்பும், அந்த நள்ளிரவு நேரத்துத் தனிமையும் எங்க ரெண்டு பேரையும் ஒரு புதிய உலகத்துக்குள்ள இழுத்துட்டுப் போச்சு.
அவளோட அந்த டைட்டான ஜீன்ஸ்க்குள்ள இருந்த அவளோட அந்தப் பருத்தத் தொடைகள் என் இடுப்புல உரச, நான் அவளோட அந்தத் தடித்த உதடுகளை என் உதட்டால கவ்விப் பிடிச்சேன். அந்த முத்தத்துல ஒரு விதமான தாகமும், இத்தனை நேரமா அடக்கி வச்சிருந்த அந்தப் பசியும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது. என் கை இப்போ அவளோட அந்த வெள்ளை நிற டாப்ஸோட ஓரத்தைப் பிடிச்சு மெதுவா மேல் நோக்கித் தூக்க ஆரம்பிச்சது. அந்த நள்ளிரவு வேட்டை இப்போ மெதுவா அதோட அடுத்தக் கட்டத்துக்கு நகரத் தயாராச்சு.
நிவேதா அந்த முத்தத்துல அப்படியே கரைஞ்சு போய், தன் உடம்பை முழுசா என்கிட்ட ஒப்படைச்சுட்டா. என் உதடுகள் அவளோட இதழ்களைக் கவ்விப் பிடிச்சிருந்த அந்த வேகத்துல, அவளோட மூச்சுக்காற்று அனலா கொதிச்சு என் முகத்துல பட்டுச்சு. அந்த நள்ளிரவுத் தனிமையில, அந்தப் பெரிய அறைக்குள்ள நிலா வெளிச்சம் மட்டும் எங்களுக்குத் துணையா இருந்துச்சு.
நான் மெதுவா என் கையை அவளோட அந்தத் திரட்சியானத் தொடைகள் வழியா மேல கொண்டு போனேன். அந்த மெல்லிய வெள்ளை நிற ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்ஸ் இப்போ அவளோட இடுப்புக்கு மேல சுருண்டு கிடந்துச்சு. என்னோட அந்தத் தகிப்பான உள்ளங்கை அவளோட அந்த வழுவழுப்பான பளபளக்குற மாநிறத் தொடைகள்ல பட்ட அந்த நிமிஷம், நிவேதா “ம்ம்ம்… ஆதிரன்…”னு ஒரு மெல்லிய சிலிர்ப்போட என் தலைமுடியைக் கோதி என்னைத் தன்னோட இன்னும் அழுத்தமா இழுத்துக்கிட்டா.
அவளோட அந்த 23 வயசு இளமைத் தேகம், அந்த நிலா வெளிச்சத்துல ஒரு செதுக்கி வச்ச சிலையாட்டம் தெரிஞ்சுது. நான் என் உதடுகளை அவளோட இதழ்கள்ல இருந்து பிரிச்சு, மெதுவா அவளோட அந்தத் தாராளமான கழுத்து வளைவுல பதிச்சேன். அந்த இடத்துல இருந்த அவளோட அந்தச் சந்தன வாசனையும், அவ உடம்போட அந்தத் தகிப்பான சூடும் என் வெறியை இன்னும் அதிகமாக்குச்சு.
என் கை இப்போ அவளோட அந்த அகலமான இடுப்பு வளைவுல இருந்து மெதுவா முன்னாடி வந்து, அந்த ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்ஸ்க்குள்ள திமிறிட்டு இருந்த அவளோட அந்தப் பருத்த முலைகளை வருடிச்சு. அந்த மெல்லிய துணிக்குள்ளயே அவளோட அந்த இளமை உருண்டைகளோட பாரத்தை நான் உணர்ந்த அந்த நொடி, நிவேதா தன் இடுப்பை வளைச்சு என் மேல இன்னும் அழுத்தமா உரசுனா.
“ஆதிரன்… என்னவோ பண்ணுதுடா… அப்படியே இரு…”னு அவ கிறக்கமா முனகினா. அவளோட அந்த ஈரமான உதடுகள் என் காதுகிட்ட பட்டுத் தெறிக்க, அந்தப் பனி குளிருலயும் எங்க ரெண்டு பேரோட உடம்பும் வேர்வையில நனைய ஆரம்பிச்சது. அந்தத் தனிமையான அறையில, எங்க ரெண்டு பேரோட அந்த மௌனமான உரையாடல் ஒரு முரட்டுத்தனமான ஆட்டத்துக்கு முழுசாத் தயாராச்சு. என் கை மெதுவா அவளோட அந்தத் வெள்ளை நிற டாப்ஸோட கடைசித் தடையையும் நீக்கத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நிவேதா தன் உடம்பை வில்லாட்டம் வளைச்சு என்னோட அந்தத் தொடுதலுக்கு ஏத்த மாதிரி முழுசா ஒத்துழைப்பு கொடுத்தா. என் கை இப்போ அந்த மெல்லிய வெள்ளை நிற டாப்ஸை மெதுவா மேல தூக்கி, அவளோட அந்தத் திரட்சியான தோள்களுக்கு மேல இருந்து அப்படியே கீழே நழுவ வச்சது. அந்த நிலா வெளிச்சத்துல அவளோட அந்த 23 வயசு மாநிற மேனி ஒரு விதமான தகிப்போட மின்ன ஆரம்பிச்சது.
“ஆதிரன்… ரொம்ப குளிருதுடா… ஆனா உள்ள ஏதோ நெருப்பு எரியுற மாதிரி இருக்கு,”னு சொல்லிக்கிட்டே அவ என் வெறும் நெஞ்சுல தன் நகங்களால லேசா கீறினா. அந்த சின்ன வலி எனக்கு இன்னும் போதையை ஏத்துச்சு.
நான் விடாம அவளோட அந்தப் பருத்த முலைகளை என் கைகளால ஏந்திப் பிடிச்சேன். அந்தத் தடித்த இளமை உருண்டைகள் என் உள்ளங்கையில கும்முனு வந்து உட்கார்ந்த அந்த நிமிஷம், நிவேதா அப்படியே பின்னாடி சாஞ்சு அந்தப் பெரிய கட்டில் கால்ல முட்டுனா. அவளோட அந்த ஈரமான உதடுகள் பாதியாத் திறந்து, வேகமான மூச்சுக் காற்றை வெளியே விட்டுட்டு இருந்துச்சு. நான் குனிஞ்சு அவளோட அந்தப் பளபளப்பான மார்புப் பள்ளத்துல என் முகத்தைப் புதைச்சேன்.
அவளோட அந்தத் தகிப்பான உடம்பு வாசனை என் மூளையையே மழுங்கடிச்சது. என் கை இப்போ இன்னும் கீழே இறங்கி, அவளோட அந்தத் டைட்டான ஜீன்ஸோட பட்டனை மெதுவா கழட்ட ஆரம்பிச்சது. அந்த சத்தம் கேட்டதும் நிவேதா ஒரு நிமிஷம் உறைஞ்சு போய் நின்னா, அப்புறம் அப்படியே ஒரு நீண்ட முனகலோட என் இடுப்பைத் தன் கால்களால அழுத்தமாச் சுத்தி வளைச்சுக்கிட்டா.
அந்தத் தனிமையான அறையில, ஜன்னல் வழியா வர்ற குளிர்காற்றுக்கு நடுவுல, நிவேதாவோட அந்த முழுமையான இளமைத் தேகம் இப்போ என் முன்னாடி எந்தத் தடையுமில்லாம விரியத் தயாராச்சு. அவளோட அந்தப் பருத்தத் தொடைகளும், அந்த வழுவழுப்பான இடுப்பு மடிப்பும் அந்த நிலா வெளிச்சத்துல ஒரு விதமான காமக் கவிதையாத் தெரிஞ்சுது. நான் அவளோட அந்தத் தடித்த உதடுகளை மறுபடியும் வெறித்தனமா கவ்விப் பிடிக்க, அந்த நள்ளிரவு வேட்டை இப்போ அதோட உச்சக்கட்ட ஆட்டத்துக்குத் தயாராச்சு. என் கை மெதுவா அவளோட அந்த ஜீன்ஸை கீழே தள்ள, அந்தப் பனி இரவு ஒரு சூடான போர்க்களமா மாறுச்சு.
நிவேதா அந்தப் பெரிய மெத்தை மேல மெதுவாச் சாய்ந்தப்போ, அவளோட அந்த 23 வயசு இளமைத் தேகம் நிலா வெளிச்சத்துல அப்படியே அனலாத் தகிச்சது. நான் அவளோட அந்த டைட்டான ஜீன்ஸை மெதுவா கழட்டி கீழே தள்ளுனதும், அவளோட அந்தப் பளபளப்பான மாநிற மேனி எந்தத் தடையுமில்லாம என் கண்ணு முன்னாடி விரிஞ்சு கிடந்தது. அவளோட அந்தப் பருத்தத் தொடைகளும், அந்த மென்மையான அடிவயிற்று மடிப்பும் என் வெறியை இன்னும் அதிகமாக்குச்சு.
நான் மெதுவா அவளோட கால்களுக்கு நடுவுல முட்டி போட்டு அமர்ந்தேன். என் பார்வை அவளோட அந்தத் தகிப்பான இளமைப் பிளவு மேல பதிஞ்சப்போ, நிவேதா ஒரு விதமான வெட்கத்தோட தன் தொடைகளைத் தேய்த்து மறைக்கப் பார்த்தா. நான் அவளோட அந்த வழுவழுப்பான தொடைகளை மெதுவா விரிச்சு, அவளோட அந்தப் பனித்துளி படர்ந்த பூவிதழ்களை நெருங்குனேன்.
நிவேதா தன் கைகளை மெத்தை விரிப்புல பலமா இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டா. நான் முதன்முதலா என் நாவால அவளோட அந்தத் தகிப்பான பருப்பைத் தீண்டின அந்த நிமிஷம், அவ “ஆஆஅஹ்… ஆதிரன்…”னு ஒரு நீண்ட முனகலோட தன் இடுப்பைத் தூக்கித் தூக்கி ஆட்டுனா. அவளோட அந்த இளமைத் தேன் என் நாக்குல பட்ட அந்த ருசி, எனக்கு அப்படியே ஒரு விதமான போதையை ஏத்துச்சு. நான் விடாம அவளோட அந்த ஈரமான பிளவை அணு அணுவாச் சுவைக்க, அவளோட முனகல் சத்தம் அந்த அறை முழுக்க எதிரொலிச்சுச்சு.
“ஆதிரன்… போதும்டா… என்னால முடியல… அப்படியே கரைஞ்சுடுவேன் போல இருக்கு…”னு அவ கிறக்கமா முனகிக்கிட்டே என் தலைமுடியை ஆக்ரோஷமாப் பிடிச்சுத் தன்னோட அந்த இளமைப் பள்ளத்துக்குள்ள அழுத்திக்கிட்டா. அவளோட அந்த 23 வயசுத் தகிப்பு என் முகத்துல அனலா அடிச்சது.
சிறிது நேரம் கழிச்சு, அவளை அப்படியே மெதுவா எழுப்பி உட்கார வச்சேன். இப்போ அவளோட அந்தப் பழுத்த முலைகள் என் கண்ணு முன்னாடி தாளம் போட்டுட்டு இருந்துச்சு. நிவேதா இப்போ ஒரு விதமான வேட்கையோட என் பக்கம் நகர்ந்து வந்து, என் முறுக்கேறி நின்ன இரும்புத் தடியைத் தன் மென்மையான கைகளால பிடிச்சா. அவளோட அந்தத் தகிப்பான உள்ளங்கை பட்டதுமே எனக்கு அப்படியே நரம்பெல்லாம் புடைக்க ஆரம்பிச்சது.
அவ மெதுவாத் தலை குனிந்து, அவளோட அந்தச் சிவந்த இதழ்களால என் தடியின் நுனியை மென்மையாச் சுவைக்க ஆரம்பிச்சா. அந்தச் சூடான உணர்வு என் உடம்பு முழுக்க ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சுச்சு. அவ விடாம என் தடியைத் தன் வாய்க்குள்ள ஆழமா இறக்கிச் சப்பின அந்த வேகம், எனக்கு அப்படியே மூளை மழுங்கிப் போக வச்சது. “ம்ம்ம்… நிவேதா… அப்படியே தான்டி…”னு நான் அவளோட அந்த அடர்த்தியான முடியைப் பிடிச்சு என் வேகத்துக்கு ஏத்த மாதிரி அவளைத் தள்ளினேன்.
அந்த நள்ளிரவுத் தனிமையில, அந்தப் பெரிய அறைக்குள்ள எங்க ரெண்டு பேரோட அந்த முரட்டுத்தனமான ஓரல் ஆட்டம் ஒரு உச்சகட்டப் பசியை உண்டாக்கிச்சு. நிவேதா தன் வாயை எடுத்துட்டு, அந்த எச்சில் கலந்த உதடுகளோட என்னைப் பார்த்தா. அவளோட அந்தப் பார்வையில இப்போ ஒரு வெறித்தனமான அழைப்பு இருந்துச்சு. அவ அப்படியே அந்த மெத்தையில குப்புறக் கவிழ்ந்து, தன் அகலமான சூத்தைத் தூக்கிக் காமிச்சு, “வாடா… வந்து முடிச்சிடு…”னு வெறித்தனமா முனகினா. அந்த நள்ளிரவு வேட்டை இப்போ ஒரு ஆக்ரோஷமநிவேதா அந்த மெத்தையில குப்புறக் கவிழ்ந்து, தலையணையில முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டு படுத்திருக்க, நிலா வெளிச்சம் அவளோட அந்த 23 வயசு மாநிற மேனியை ஒரு மெல்லிய போர்வை மாதிரி போர்த்தியிருந்தது. அவளோட அந்த அகலமான சூத்து, அந்தப் பொசிஷன்ல அப்படியே திமிறிட்டு நிக்க, நான் அவளுக்குப் பின்னாடி வந்து அமர்ந்தேன்.
நான் அப்படியே மெதுவா அவ மேல சாய்ஞ்சு, அவளோட அந்த வழுவழுப்பான முதுகுல இருந்து முத்தமிட ஆரம்பிச்சேன். அவளோட அந்த அடர்த்தியான சுருள் முடியை ஒரு பக்கமா ஒதுக்கிட்டு, அவளோட பிடரியில இருந்து ஆரம்பிச்சு, ஒவ்வொரு முதுகெலும்பா என் உதடுகளால வருடிட்டு வந்தேன். என் முத்தங்கள் மெதுவா இறங்கி, அவளோட அந்த மெல்லிய இடுப்பு வளைவுக்கு வந்தப்போ, அவ “ம்ம்ம்… ஆதிரன்…”னு ஒரு சுகமான முனகலோட தன் உடம்பை லேசா நெளிச்சா.
நான் விடாம இன்னும் கீழே இறங்கி, அவளோட அந்தப் பருத்த சூத்து மேடுகளுக்கு நடுவுல என் முகத்தைப் புதைச்சேன். அங்க இருந்த அவளோட அந்த இளமை வாசனையை ஆழமா சுவாசிச்சேன். என் கைகளால அவளோட அந்தத் திரட்சியான பின்னாடிப் பக்கத்தை ஆக்ரோஷமாப் பிடிச்சு அமுக்கிக்கிட்டே, என் நாக்கால அவளோட அந்தப் பளபளப்பான பிளவை மெதுவாத் தீண்டி டெஸ்ட் பண்ணுனேன். அந்தத் தகிப்பான ஈரப்பதம் என் நாக்குல பட்ட அந்த நொடி, நிவேதா ஒரு பலமான சிலிர்ப்போட தன் இடுப்பைத் தூக்கித் தூக்கி ஆட்டுனா.
“ஆதிரன்… அங்கயே தான்டா… என்னால முடியல… ஏதோ பண்ணுது,”னு அவ வெறித்தனமா முனகினா. நான் அவளோட அந்த இறுக்கமான பின்னாடிப் பகுதியை அணு அணுவாச் சுவைச்சு, அவளை முழுசாத் தயார் செஞ்சேன். அப்புறம் என் முறுக்கேறி நின்ன தடியை அவளோட அந்த வழுவழுப்பான பின்னாடிப் பக்கத்துல வச்சு மெதுவா அழுத்த முயற்சி செஞ்சேன். ஆனா அந்தப் பொசிஷன்ல அவளோட உடம்பு லேசா முறுக்கிக்கிட்டு, ஒரு விதமான தயக்கத்துல இருக்கிறதை நான் கவனிச்சேன்.
அவளோட மூச்சுக்காற்று வேகமா இருந்தது, ஆனா அவளோட அசைவுல ஒரு சின்னத் தவிப்பு தெரிஞ்சுது. “நிவேதா… ஒரு மாதிரி கஷ்டமா இருக்காடா?”னு நான் அவளோட காதுகிட்ட ரொம்ப மென்மையா கேட்டேன்.
அவ அப்படியே குப்புறக் கிடந்தபடியே, “ஆமாடா… இந்த பொசிஷன்ல எனக்கு ஒரு மாதிரி பயமா இருக்கு… நம்ம வேற மாதிரி பண்ணலாமா? உன்னை நேருக்கு நேர் பார்த்துக்கிட்டே பண்ணனும் போல இருக்கு,”னு ரொம்ப உருக்கமா, ஒரு சின்னத் தயக்கத்தோட கேட்டா.
“கண்டிப்பா செல்லம்… உனக்கு எது பிடிக்குமோ அப்படியே பண்ணலாம்,”னு சொல்லிட்டு, நான் அவளை அப்படியே மெதுவாத் திருப்பி, மெத்தைக்கு நடுவுல மல்லாக்கப் படுக்க வச்சேன். இப்போ அவ கீழ, நான் அவளுக்கு மேல. அவளோட அந்தப் பருத்தத் தொடைகளை மெதுவா விரிச்சு, அவளுக்குத் தொந்தரவு இல்லாம நடுவுல வந்து அமர்ந்தேன். அவளோட அந்தப் பளபளப்பான மாநிற மேனி இப்போ என் கண்ணு முன்னாடி ஒரு பேரழகியா விரிஞ்சு கிடந்தது.
நான் குனிஞ்சு அவளோட அந்தச் சிவந்த உதடுகளை ரொம்ப மென்மையா முத்தமிட்டேன். அவளோட கண்ணைப் பார்த்துக்கிட்டே, “இப்போ ஓகே-வா?”னு கேட்க, அவ ஒரு நிம்மதியான சிரிப்போட தன் கைகளால என் கழுத்தைச் சுத்தி வளைச்சுக்கிட்டு, “ம்ம்ம்… இப்போ ரொம்ப கம்ஃபர்டபிளா இருக்குடா… இப்பதான் எனக்குத் தைரியம் வருது,”னு ரகசியமாச் சொன்னா.
நான் ரொம்ப நிதானமா, அவளோட கண்ணைப் பார்த்துக்கிட்டே மெதுவா என் தடியை உள்ள இறக்கினேன். ஒரு கட்டத்துல, அந்த மெல்லிய கன்னித்திரை விலகுறதை என்னால உணர முடிஞ்சுது. “ஆஆஅஹ்… ஆதிரன்…”னு அவ ஒரு சின்ன முனகலோட என் தோளை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டா.
அந்த நிலா வெளிச்சத்துல நான் கவனிச்சேன், அவளோட அந்தப் பளபளப்பான மாநிறத் தொடைகள் வழியா ஒரு மெல்லிய சிவப்பு நிற ரத்தத் துளி மெதுவா வழிஞ்சு அந்த வெள்ளை மெத்தை விரிப்புல ஒரு சின்னக் கோடா படர்ந்தது. அந்த ரத்தம் அவ இன்னைக்கு முழுசா எனக்குச் சொந்தமாயிட்டான்ற உணர்வை எனக்குத் தந்தது.
“வலிக்குதா நிவேதா?”னு நான் ரொம்ப ரொமாண்டிக்கா அவ கண்ணைப் பார்த்து கேக்க, அவ தன் ஈரமான உதடுகளை லேசாப் பிரிச்சு ஒரு அழகான புன்னகையை வீசுனா. “முதல்ல ஒரு நிமிஷம் வலிச்சதுடா… ஆனா இப்போ உன் மேல இருக்குற காதல்ல அந்த வலியே ஒரு சுகமாத் தெரியுது,”னு சொல்லிக்கிட்டு அவ என் கழுத்தை இன்னும் நெருக்கமா வளைச்சு, தன் உடம்பை என் மேல தேய்ச்சா. அந்த மெல்லிய ரத்தக் கறை எங்க ரெண்டு பேரோட உடம்புக்கும் நடுவுல ஒரு பந்தமா மாறிச்சு. நான் மெதுவா என் இடுப்பை அசைக்க ஆரம்பிச்சேன், இப்போ அந்த வலி மறைஞ்சு ஒரு பேரானந்தம் அந்த அறை முழுக்க பரவ ஆரம்பிச்சது.
நிவேதா தன் கால்களால் என் இடுப்பை இன்னும் இறுக்கமாப் பின்னி, என்னை அவளோட இன்னும் நெருக்கமா இழுத்துக்கிட்டா. மெத்தை விரிப்பில் அந்த மெல்லிய ரத்தக் கறை ஒரு சாட்சியா இருக்க, நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தருக்குள்ள ஒருத்தர் முழுசா சங்கமிச்சோம். ஒவ்வொரு முறை நான் ஆழமா உள்ள இறங்கும்போதும், அவளோட அந்த இறுக்கமான இளமைச் சுவர்கள் என் தடியை அப்படியே கவ்விப் பிடிச்சு ஒரு விதமான சொர்க்கத்தைக் காட்டுச்சு.
“ஆதிரன்… ம்ம்ம்… அப்படியே தான்டா… நிறுத்தாத… இப்போ வலி எல்லாம் போயிடுச்சு, ஏதோ ஒரு போதை ஏறுது,”னு அவ என் காதுகிட்ட கிறக்கமா முனகுனா. அவளோட அந்த மென்மையான மூச்சுக்காற்று என் கழுத்துல பட்டுத் தெறிக்க, நான் என் வேகத்தை மெதுவா அதிகப்படுத்தினேன்.
அந்தப் பழைய பங்களாவோட ஜன்னல் வழியா வர்ற பனிக்காற்று ஒரு பக்கம் சிலுசிலுன்னு அடிச்சாலும், எங்களுக்குள்ள அந்த அனல் கொதிச்சுக்கிட்டே இருந்தது. நிவேதாவோட அந்தப் பருத்த முலைகள் என் நெஞ்சுல அழுத்தமா உரசித் தாளம் போட, நான் குனிஞ்சு அவளோட அந்தத் தடித்த உதடுகளை மறுபடியும் ஆழமாச் சுவைச்சேன். அந்த முத்தத்துல அவளோட அந்த 23 வயசு இளமைத் தாகம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
“நிவேதா… நீ இப்போ முழுசா என்னோடவள்,”னு நான் அவளோட கண்ணைப் பார்த்துச் சொல்ல, அவளோட கண்கள்ல ஒரு விதமான நெகிழ்ச்சி தெரிஞ்சுது. அவ பதில் சொல்லாம, என் முகத்தை அப்படியே தன் ரெண்டு கைகளாலயும் தாங்கிப் பிடிச்சு, தன் இடுப்பை ஆக்ரோஷமாத் தூக்கி அடிச்சு எனக்கு ஒத்துழைப்பு கொடுத்தா.
எங்க ரெண்டு பேரோட உடம்பும் வேர்வையில நனைய, அந்த மெத்தை விரிப்புல இருந்த அந்த ரத்தக் கறை மெதுவா பரவ ஆரம்பிச்சது. அந்த நள்ளிரவு அமைதியில, அந்தப் பெரிய அறைக்குள்ள எங்க ரெண்டு பேரோட இதயத் துடிப்பும், அந்த உடல்கள் உரசும் சத்தமும் மட்டும் தான் எதிரொலிச்சது. ஒரு கட்டத்துல அந்த உச்சகட்ட நெருப்பு எங்களை முழுசாச் சுத்தி வளைக்க, நாங்க ரெண்டு பேருமே ஒரு பேரானந்தத்துல அப்படியே ஒருத்தர் மேல ஒருத்தர் சரிஞ்சு கிடந்தோம். அந்தப் பனி இரவு, நிவேதாவோட கன்னிமையையும் என் காதலையும் ஒன்னா இணைச்சு ஒரு அழகான கவிதையா முடிஞ்சுது.
நிவேதா அந்த உச்சகட்ட இன்பத்துல தன் உடம்பை அப்படியே வில்லாட்டம் வளைச்சு, என் தோள்களைத் தன் நகங்களால ஆழமாப் பதிச்சுக்கிட்டா. அவளோட அந்த 23 வயசு இளமைத் தேகம் ஒரு நடுக்கத்தோட அப்படியே அடங்குன அந்த நிமிஷம், அந்த அறையே ஒரு நிசப்தத்துக்குள்ள மூழ்கிடுச்சு. நாங்க ரெண்டு பேருமே ஒருத்தர் மேல ஒருத்தர் சரிஞ்சு, அந்தப் பனி குளிருலயும் வேர்வையில நனைஞ்சு போயிருந்தோம்.
நிவேதாவோட அந்த மென்மையான மூச்சுக்காற்று என் கழுத்துல பட்டுத் தெறிக்க, அவ என் நெஞ்சுல முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டு அப்படியே அமைதியா கிடந்தா. நான் அவளோட அந்த அடர்த்தியான சுருள் முடியை மெதுவா வருடி, அவளோட நெத்தியில ஒரு இதமான முத்தம் கொடுத்தேன். அந்த நிலா வெளிச்சத்துல, அந்த வெள்ளை மெத்தை விரிப்புல இருந்த அந்த மெல்லிய ரத்தக் கறை, அவ இன்னைக்கு முழுசா எனக்குச் சொந்தமாயிட்டான்ற அந்த அழகான உண்மையைச் சொல்லிக்கிட்டே இருந்தது.
“நிவேதா…”னு நான் மெதுவா அவ காதுகிட்ட கூப்பிட, அவ மெதுவா தலை நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தா. அவ கண்ணுல இப்போ அந்தப் பழைய பயம் இல்ல, அதுக்குப் பதிலா ஒரு விதமான நிறைவும், பேரன்பும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
“ம்ம்ம்… சொல்லுடா…”னு அவ ஒரு கிறக்கமான குரல்ல சொல்லிக்கிட்டே, என் முகத்தை அப்படியே தன் பிஞ்சு விரல்களால தடவினா. அவளோட அந்தத் தடித்த உதடுகள் இப்போ இன்னும் சிவந்து, ஒரு விதமான பொலிவோட தெரிஞ்சுது.
“வலி ரொம்ப இருந்ததா?”னு நான் மறுபடியும் கேக்க, அவ குறும்பா சிரிச்சுக்கிட்டே என் மூக்கோட மூக்கை உரசி, “முதல்ல அந்தப் பின்னாடி பொசிஷன்ல பயமா இருந்தது… ஆனா நீ என்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு இப்படி மாத்துனது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது ஆதிரன். அந்த வலியையும் தாண்டி நீ கொடுத்த அந்த அன்பு தான் எனக்கு இப்போ பெருசா தெரியுது,”னு சொல்லிட்டு என் இதழ்கள்ல ஒரு மென்மையான முத்தத்தை வச்சா.
அந்தத் தனிமையான எஸ்டேட் பங்களாவுல, அந்த நள்ளிரவு நேரத்துல நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் புதுசா அறிமுகமானவங்களா இல்லாம, காலம் காலமா இணைஞ்சிருக்க வேண்டிய ஒரு ஜோடி மாதிரி அந்த மெத்தை மேல கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டே கிடந்தோம். ஜன்னல் வழியா வர்ற பனிக்காற்று மெதுவா அந்த அறைக்குள்ள நுழைய, நான் அந்தப் போர்வையை எடுத்து எங்க ரெண்டு பேர் மேலயும் போர்த்தினேன். நிவேதா என் அணைப்புக்குள்ள இன்னும் நெருக்கமா வந்து, என் நெஞ்சுல கையை வச்சுக்கிட்டு அப்படியே மெதுவா கண்ணயர்ந்தா. அந்த இரவு எங்க ரெண்டு பேரோட வாழ்க்கையிலயும் மறக்க முடியாத ஒரு அழகான ஆரம்பமா முடிஞ்சுது.