நந்தினிக்கு அந்த இரவு முழுக்க தூக்கம் வரவில்லை. பெங்களூர் வீட்டின் அமைதியான அறையில், கட்டிலில் படுத்திருந்தாள். வெளியே மழை இன்னும் தொடங்கவில்லை. ஆனால் உள்ளே அவள் மனதில் புயல் சுழன்றுகொண்டிருந்தது.
கனவு இன்னும் அவளை விடவில்லை. சேகரின் குரல், அந்த சொற்கள்… “இனி இரவு பன்னிரண்டுக்குப் பிறகு யாராவது உடம்பில் வந்து உன்னை அனுபவிக்கப் போகிறேன்… அப்படி என்றால் நான் என் மகன் உடம்பில் வருகிறேன்.”
அவள் கண்களை மூடினாள். மகன். தர்ஷன். இருபத்தாறு வயது. அப்பாவைப் போலவே முகமும் உயரமும். ஆனால் உடம்பில்… ஆண்மையில் மூன்று மடங்கு. அதை அவள் அறிந்திருக்கவில்லை. இன்னும் அறிந்திருக்கவில்லை.
அறையில் லைட் குறைவாக இருந்தது. அவள் மாடர்ன் டிரஸ் அணிந்திருந்தாள். உள்ளே கருப்பு ப்ரா, பேன்ட்டி. ஐம்பது டிடி முலைகள், இடுப்பு முப்பது, இடுப்பு எலும்புகள் அகலமாக முப்பத்தெட்டு. கருப்பு நிற முலைக்காம்புகள் டிரஸின் மேல் சற்று உயர்ந்து தெரிந்தன. அவள் கையை தன் வயிற்றில் வைத்து மெல்ல சுவாசித்தாள்.
இரவு பன்னிரண்டு. கதவு தட்டும் சத்தம்.
அவள் எழுந்தாள். இதயம் வேகமாக அடித்தது. கதவைத் திறந்தாள்.
தர்ஷன் நின்றான். ஷார்ட்ஸும் டி-ஷர்ட்டும். முகம் அமைதியாக. ஆனால் கண்களில் ஏதோ வித்தியாசம்.
“தர்ஷன்… இங்கே… இந்த நேரத்துல?” அவள் குரல் நடுங்கியது.
அவன் பதில் சொல்லவில்லை. உள்ளே நுழைந்தான். கதவை மூடினான். அவளைப் பார்த்து நின்றான்.
நந்தினி ஒரு அடி பின்வாங்கினாள். “நீ… நீயா சேகர்?”
அவன் தலையை சற்றே ஆட்டினான். குரல் வந்தது. ஆழமாக, பழைய சேகரின் குரலில்.
“ஆமா… என் செல்ல பொண்டாட்டி.”
அவள் மூச்சு நின்றது. கண்களில் நீர் வந்தது. “சேகர்… நீ… உண்மையா?”
“உள்ளுக்கு வா. பேசுவோம்.” அவன் கையை நீட்டினான்.
நந்தினி தயங்கினாள். ஆனால் உடல் முன்னே நகர்ந்தது. இருவரும் கட்டிலில் அமர்ந்தனர். நெருக்கமாக. அவன் தொடை அவள் தொடையைத் தொட்டது. அந்தத் தொடுதல் மட்டும் போதும்… அவள் உள்ளே ஏதோ உருகியது.
“என்ன யோசிக்கிற?” அவன் கேட்டான்.
“என் மகன்… இது… எப்படி…” அவள் குரல் உடைந்தது.
“மகன் போல யோசிக்காதே. என்னை யோசி. உனக்கு ஒரு இன்ப அதிர்ச்சியும் உண்டு.” அவன் கையை அவள் கன்னத்தில் வைத்தான். மென்மையான தொடுதல். பழைய சேகரின் தொடுதல்.
அவன் முன்னே வந்தான். உதடுகள் சந்தித்தன. முதல் முத்தம். மெதுவாக. பிறகு ஆழமாக. நந்தினியின் உதடுகள் திறந்தன. அவன் நாக்கு உள்ளே நுழைந்தது. இருபத்து ஆறு வருடங்களுக்குப் பிறகு… சேகரின் முத்தம்.
அவள் கைகள் அவன் தோளில் பதிந்தன. டி-ஷர்ட்டைப் பிடித்து இழுத்தாள். அவன் டிரஸின் ஜிப்பை மெதுவாக இறக்கினான். ஒவ்வொரு அங்குலமாக. டிரஸ் தோள்களில் இருந்து சறுக்கி விழுந்தது. கருப்பு ப்ரா வெளியே தெரிந்தது. பெரிய முலைகள், இறுக்கமாக பிடித்து வைத்திருந்தன.
அவன் லைட்டைப் போட்டான். அறையில் வெளிச்சம் பரவியது. நந்தினி நிர்வாணமாக இருந்தாள். ப்ராவையும் பேன்ட்டியையும் அவன் ஏற்கனவே கழற்றிவிட்டிருந்தான். அவை கட்டிலின் அருகே கிடந்தன. அவள் உடல் முழுவதும் தெரிந்தது. ஐம்பது டிடி முலைகள், கருப்பு நிற முலைக்காம்புகள், வயிறு, இடுப்பு, அழகிய மயிர் நிறைந்த கூதி, ரோசா நிற இதழ்கள் சற்று விரிந்திருந்தன. ஈரம் ஏற்கனவே தொடங்கியிருந்தது.
தர்ஷனின் (சேகரின்) கண்கள் பசியுடன் பார்த்தன. “இன்னும் அழகா இருக்க. என் நந்தினி.”
அவன் முலைகளை இரு கைகளாலும் பிடித்தான். கனமானவை. விரல்கள் முலைக்காம்புகளைச் சுற்றின. மெதுவாக அழுத்தினான். நந்தினி மூச்சு விட்டாள். “ஆ… சேகர்…”
அவன் வாயை வைத்தான். ஒரு முலைக்காம்பை உறிஞ்ச ஆரம்பித்தான். நாக்கு சுற்றினது. பற்கள் மெல்ல கடித்தன. அவள் முதுகு வளைந்தது. கைகள் அவன் தலையை அழுத்தின.
மற்றொரு முலையையும் அதேபோல். இரண்டையும் மாறி மாறி. உமிழ்நீர் வழிந்தது. முலைகள் சிவந்தன. அவள் தொடைகள் தானாக விரிந்தன.
அவன் கையை கீழே இறக்கினான். கூதியின் மயிர்களைத் தடவினான். விரல்கள் பிளவைத் தொட்டன. ஈரம். அதிக ஈரம். “இன்னும் உனக்கு வேணும்… எனக்குத் தெரியும்.”
நந்தினி கண்களை மூடினாள். தாய்மை இன்னும் எங்கோ ஒரு மூலையில் இருந்தது. ஆனால் பெண்மை அதை நசுக்கிவிட்டது. “சேகர்… மெதுவா…”
அவன் ஷார்ட்ஸை இறக்கினான். நந்தினி கண்களைத் திறந்தாள்.
பதினெட்டு அங்குல நீளம். ஐந்து அங்குல அகலம். தடித்த, நரம்புகள் தெரிந்த, கனமான சுன்னி. முனை ஏற்கனவே ஈரமாக இருந்தது.
அவள் வாயில் உமிழ்நீர் ஊறியது. “சேகர்… இது… உன்னை விட… பல மடங்கு…” அவள் எச்சில் விழுங்கினாள்.
“இதுதான் நான் இறந்த பிறகு உனக்காக விட்டுச் சென்ற காதலின் பரிசு.” அவன் புன்னகைத்தான்.
நந்தினி தாங்க முடியாமல் முன்னே வந்தாள். வாயைத் திறந்து சுன்னியின் முனையை உள்ளே போட்டாள். நாக்கு சுற்றினது. உறிஞ்சினாள். தலையை முன்னும் பின்னும் அசைத்தாள். ஆழமாக. தொண்டை வரை.
தர்ஷன் (சேகர்) தலையை பின்னால் சாய்த்தான். “ஸ்ஸ்… நந்தினி… ஆ… ஆ…”
சில நிமிடங்களில் அவன் உடல் இறுகியது. “வருது… வருது…” விந்து பீச்சுடன் அவள் வாயில் பாய்ந்தது. சூடாக. அடர்த்தியாக. அவள் துப்ப முயன்றாள். ஆனால் விழுங்கிவிட்டாள். முதல் முறையாக இளம் காளையின் விந்து. அது அவளை மேலும் வெறியாக்கியது.
அவன் அவளை படுக்க வைத்தான். கால்களை விரித்தான். விரலால் கூதியைத் தடவினான். உள்ளே நுழைக்கவில்லை. சுற்றி மட்டும். கிளிட்டோரிஸைத் தேய்த்தான். நந்தினி இடுப்பை உயர்த்தினாள். “ஆ… அங்கே… அங்கே…”
பிறகு விரலுக்குப் பதில் சுன்னி வந்தது. வெளியே மட்டும் தேய்க்க ஆரம்பித்தான். நீளமாக. அகலமாக. கூதி இதழ்கள் பிரிந்தன. சூடு. அழுத்தம்.
“உள்ளே விடாதே…” அவள் மெல்ல சொன்னாள். ஆனால் கால்களை இன்னும் விரித்தாள். “இன்னும் நன்றாகத் தேய்…”
வெளியே மழை பெய்தது. இடி முழங்கியது. பெரிய சத்தம். நந்தினி பயத்தில் எழ முயன்றாள். அந்த நொடியில்… சுன்னியின் முனை பிளவைக் கிழித்து உள்ளே நுழைந்தது. முழுவதுமாக. பதினெட்டு அங்குலம். ஒரே தள்ளுதலில்.
“ஆஆஆ… சேகர்! என் கூதி கிழியுது!” அவள் அலறினாள். வலி. கடுமையான வலி. ஆனால் அதே நேரம்… சுகம். சுவர்கள் விரிந்து, உரசி, நிரப்பப்பட்ட உணர்வு.
அவன் அசையாமல் நின்றான். “மெதுவா… மெதுவா வெளியே எடு…” அவள் கெஞ்சினாள்.
அவன் மெல்ல பின்னால் இழுத்தான். சுன்னி வெளியே வந்தபோது அவள் கூதி சுவர்கள் உரசின. வலியுடன் புதிய சுகம். மீண்டும் உள்ளே. இந்த முறை மெதுவாக. ஆழமாக. ஒவ்வொரு அங்குலமும்.
நந்தினி கண்களில் நீர். ஆனால் இடுப்பு தானாக அசைந்தது. “சேகர்… இது… என் மகன் உடல் இல்லை… என் கணவன் உடல்… எனக்கு முழு சுகம் வேண்டும்… உனக்கு இனி கட்டுப்பாடு இல்லை… என்னை முழுமையாக அனுபவி… என் கூதி உன் விந்தால் வழிய வேண்டும்…”
அவன் வெறிகொண்டான். கால்களை அவள் தோள்களில் போட்டான். வேகமாக அடிக்க ஆரம்பித்தான். முலைகளைப் பிடித்துக் கொதித்தான். முத்தமிட்டான். கடித்தான். ஒவ்வொரு பகுதியையும்.
இரவு முழுக்க. பல முறை. ஒவ்வொரு முறையும் அவள் கூதியை நிரப்பினான். விந்து உள்ளே பாய்ந்தது. வெளியே வழிந்தது. தலையணை ஈரமானது. அவள் குரல் அறையை நிரப்பியது. “ஆ… மகனே… இல்லை… சேகர்… இன்னும்… இன்னும்…”
காலை வெளிச்சம் வந்தபோது அவள் கால் விரித்து, கூதி வீங்கிய நிலையில், முலைகள் சிவந்து, மயக்கத்தில் கிடந்தாள். சேகரின் ஆவி மெல்ல சொன்னது.
“விடிய போகுது… நான் போகிறேன்…”
அவன் ஆடைகளை எடுத்துக்கொண்டு தர்ஷனின் அறைக்குச் சென்றான். நந்தினி கண்களை மூடினாள். உடல் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. கூதியில் இருந்து விந்து இன்னும் வழிந்தது.
காலையில் அவள் குளித்தாள். வீங்கிய கூதி, சிவந்த முலைகள், உடலில் கடித்த அடையாளங்கள். மகனை அழைத்தாள்.
“தர்ஷன்…”
அவன் வந்தான். சாதாரணமாக. “என்ன அம்மா?”
“உடல் நலம் சரியா இல்லையா? யாரோ அடிச்ச மாதிரி இருக்கா?”
அவன் தலையைச் சொறிந்தான். “தெரியல அம்மா… எனக்குத் தெரியாம யாரோ அடிச்ச மாதிரி உணர்வு…”
நந்தினி உள்ளே சிரித்தாள். மெல்ல. பிறகு அலுவலகம் சென்றாள். ஆனால் நாள் முழுக்க… இரவு நினைவுகள். கூதியில் இன்னும் ஈரம். மாலை எப்போது வரும் என்று காத்திருந்தாள்.