என் பெயர் கண்ணன். வயது 22. நான் எனது மேற்படிப்புற்காக வெளியூரில் உள்ள என் துரத்து மாமாவின் வீட்டில் தங்கி கல்லுரி சென்று வருகிறேன்.என் மாமா ஒரு வெளிநாட்டு அலுவலகத்தில் உயர்பதவில் வேலை பார்த்து வருகிறார். அவருக்கோ வயது 43.அவரின் மனைவி என் அத்தைக்கு வயது அதிகமில்லை 32 தான்.ஆனால் அவரின் இரண்டு மார்புகளும் மிகவும் பெரியதாக இருக்கும்.பார்பவர் திரும்பி பார்கும் படி மிகவும் அழகானவள்.அவர்களுக்கு பிள்ளைகள் இல்லை. அதனால் என்னை பிள்ளையை போல் பார்த்து வருகிறார்.
இது மதுரையில் சமையல் செய்து வரும் ஒரு ஏழை பிராமண மாமியின் கதை.நான் பாலு என்னும் இளைஞன். சென்னையில் வளர்ந்தவன். நன்றாகப் படித்துமுன்னுக்கு வந்து ஸ்டேட் பாங்கில் ·பீஸர் வேலை உடனடியாகக் கிடைத்தது.டிரெய்னிங் பீரியட் முடிந்தவுடன் முதல் போஸ்டிங்காக 26 வயதானபிரம்மச்சாரியான எனக்கு மதுரையில் ·பீஸர் பதவி கிடைத்தது.பிரம்மச்சாரி என்றால் பெயருக்குத் தான். மற்றபடி கல்லூரி படிக்கும் போதே”எல்லாப் பழக்கங்களும்” தொற்றிக் கொண்டன. சாதாரணமாக நல்ல ஐயர்வீட்டுப் தயிர்சாதப் பையன் தான் நான்.
விஜி சித்தி என்னை விட இரண்டு வயது பெரியவள். என் அம்மாவுக்கு கடைசி தங்கை . நான் காலேஜ் முதல் வருடம் படிக்கும் போது என் சித்தி கல்லூரி இறுதி ஆண்டு படித்தாள். என் விஜி சித்தி பார்க்க லட்சணமாய் இருப்பாள். அவள் பிளஸ் பாயிண்ட் அவள் முலைகளைதான் சொல்ல வேண்டும். அவள் முலை ஒவ்ஒன்றும் பொள்ளாச்சி இளநீர் காய் போல இருக்கும். தெருவில் சித்தி நடந்து போகும் போது அவள் முலை தரிசனத்தை பார்த்து விட்டு
என் பெயர் ஷண்முக பாண்டியன். திருநெல்வேலி மாவட்டத்தை சேர்ந்தவன். கல்யாணம் ஆகி ரெண்டு வருடங்கள் ஆகின்றன. குழந்தை பாக்கியம் வந்து கொண்டே இருக்கிறது. அதற்கு நாங்களும் ஒரு காரணம். தள்ளி போட்டு கொண்டு இருக்கிறோம். ஏனென்றால், கல்யாணம் ஆகி சீக்கிரம் குழந்தை வந்து விட்டால், தினம் மஜா பண்ண முடியாது அல்லது அப்படி பண்ணினாலும் பூரண திருப்தி ஏற்படாது. மேலும் என் மனைவி இன்னும் கொஞ்ச காலத்துக்கு குலையாத கொங்கையும் அகலாத அல்குலும் இருக்க வேண்டும் என்பதில்
சென்னை அடையார் கஸ்தூரிபா நகரில் ஒரு மேட்டு குடியில் இருப்பவள் வசந்தப்ரியா. சகல வசதிகளும் இருக்கு அவளுக்கு. மூட்டு வலியால் அவதிபடுபவள். மாதா மாதம் ரெகுலராக எங்கள் பார்மசியில் தான் மருந்து மாத்திரை வாங்குவாள். கடையில் உள்ள எல்லோருக்கும் அவளை தெரியும். அவள் என்றாள் சின்ன வயசு என்று நினைக்க வேண்டாம். நாற்பதை தொடும் வயது. ஆறடி உயரம். உயரத்துகேர்ப்ப வைட்டான சரீரம். கண்களில் காமம். கருப்பு நிறம் தான். ஆனால் பார்ப்போரை கவர்ந்து இழுக்கும் முகம்.
நான் வேலை பார்த்த தொழிற்சாலையின் சேர்மன் தென் தமிழ் நாட்டைச்சார்ந்தவர். விருந்தோம்பலுக்கு பேர் பெற்றவர்களின் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர். அரச பரம்பரை. அவர்களுக்கு பர்மாவில் சொந்த தொழில் இருந்தது. பல ஏக்கர் விவசாய நிலங்களுக்குச் சொந்தக்காரர். பர்மாவின் பிரதமர் ஊநூவிடம் இருந்து ராணுவம் அரசாங்கத்தைக் கைபற்றியதும் இவரகள் வசம் இருந்த தொழில்களில் பாதிப்பு ஏற்பட்டது. நிலங்களும் பறிபோயின.அவர்களுக்கு ஒரு பயணிகள் கப்பல் சொந்தமாக இருந்தது. சிங்கப்பூர், மலேசியா, ஜாவாதீவுகள், என்று செல்லும் அந்த கப்பல் மாதம் ஒருமுறை பர்மாவிற்கும்
கல்லூரியில் படிக்கும் சமயம் ரயில் பயணம் அடிக்கடி ஏற்பட்டன. நான் இஞ்ஜினியரிங்க் படித்ததால் என் வகுப்பில் பெண்கள் யாரும் படிக்கவில்லை( நான் படிக்கிற காலத்தில் இன்ஜினியரிங்க் படிப்பை பெண்கள் விரும்பி எடுப்பதில்லை). அதனால் பாலைவனம் பயணம் போல் எங்கள் நாட்கள் அமைந்தன. நான் படித்தது, தனியார் பலகலைக்கழகம். அங்கு எல்லா கோர்ஸ்களும் இருந்தன. கலர் கலரா தாவணி பாவாடைகளயும், பி.ஜி. படிக்கிற பெண்களை புடவைகளிலும் பார்ப்பதெற்கென்றே ஆர்ட்ஸ் காலேஜ் பக்கம் அடிக்கடி செல்வோம்.