என் ஜான் உடம்புக்கு வயிறே பிரதானம் என்று வசனம் சொல்லுவார்கள். ஆனால் என் ஜான் உடம்புக்கு புண்டையே பிரதானம் என்ற சித்தாந்தத்தில் வாழ்பவள் தான் நம் கதையின் நாயகி வாணிஸ்ரீ. வயதும் ஒன்றும் ஜாஸ்தியாக ஆகி விடவில்லை. முப்பத்தி ஏழு தான். கடவுள் எல்லா வசதிகளையும் அளித்து விட்டு, வாணிக்கு சீரான ஒள் பாக்கியத்தை அவள் விரும்பும் வகையில் அளிக்க வில்லை.
நான் கொழும்பிலுள்ள ஒரு பிரபல கல்லூரியில் கல்வி பயின்றேன். சுமராக படிக்க கூடியவன்.. யாரையும் இலகுவாக கவரக்கூடிய குணநடையும், உடலமைப்பையும் உடையவன்..என்னை நிறைய பெண்கள் தன்வசம் இழுக்க நினைக்கின்றார்கள் என்று எனக்கு நன்கு தெரிந்தும் யார்பக்கமும் போகவில்லை.. நண்பர்களே எனது வசன நடை இலங்கைத் தமிழ் ஆதானல் ஒரு முறைக்கு இரு முறை வாசித்து விளங்கிக் கொள்ளுக்கள் (புரிந்து கொள்ளுங்கள்) சரி விசயத்திற்கு வருகின்றறேன்…
மணி இரவு 11:00, ராமு அன்று அவ்வளவு குடிப்பான் என்று நான் எதிர்பார்க்கவேயில்லை. ஏதோ குடும்பக் கவலை என்று மட்டும் தெரிந்து கொண்டேன். என்னை வா.. பாருக்குப் போகலாம், கம்பெனி கொடு என்று கூப்பிட்டான், கம்பெனி கொடுத்தேன். அவன் நல்லா குடிப்பதைப் பார்த்ததும், நான் இல்லாமல் அவன் தனியாக போகமுடியாது என்று உணர்ந்து நான் குடிப்பதை நிறுத்திக் கொண்டேன். ராமுவுக்கு 27 வயது தான் ஆகுது.
உன் மனைவி முலை தான் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சுயிருக்குடா Read More »
இதில் வரும் பெயர்கள் அனைத்தும் கற்பனையே. ஆனால் சம்பவங்கள் உண்மையில் நடந்தவை. எனது நண்பன் ஒருவன் மிக பெரிய கோடீஸ்வர குடும்பத்தை சேர்ந்தவன். இருவரின் வீடுகளும் அருகருகில் உள்ளன. சின்ன வயதில் இருந்தே நானும் அவனும் ஒரே தட்டில் சாப்பிட்டு, ஒரே படுக்கையில் தூங்கி வளர்ந்தோம். +2 முடிக்கும் வரை எங்களது நட்பு தூய்மையாகத்தான் இருந்தது. ஆனாள் அதன் பின் கல்லூரியில்சேர்ந்து , விடுதியில் தங்கி படித்துகொண்டு இருந்தபொழுது, விடுதி நண்பர்கள் சிலர் எங்களை அனைத்து கெட்ட
மலேசியா நாட்டில் இருந்து மீரா திரும்பி வந்து ஆறு மாதங்கள் கூட ஆக வில்லை. சென்னை, மைலாப்பூரில் ஒரு ப்ளாட்டை வாடகைக்கு எடுத்துகொண்டு தன் கணவன், பிள்ளையுடன் வசிக்கிறாள். ஒரு கல்வி நிலையத்தில் குறைந்த சம்பளத்துக்கு வேலைக்கும் போகிறாள். அவள் கணவன் பூந்தமல்லி தாண்டி ஒரு அமெரிக்க கம்பெனியில் வேலை பார்கிறான். காலை ஏழு மணிக்கு போனால் இரவு எட்டு மணிக்கு மேல் தான் வருவான். மீராவின் ஒரே பிள்ளை ஆர்.ஏ. புறத்தில் உள்ள ஒரு பெரிய
அந்தப் படத்திற்கு ஏன் சென்றோமென்று ஆகிவிட்டது. தியேட்டரில் கூட்டமே இல்லை. படம் அறுவையென்று ஐந்தாம் நிமிடமே தெரிந்து விட்டது. முதல் வகுப்பில் மொத்தம் ஆறேழு பேர்கள். அவர்களும் முன்னால் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். நான் தனியாக கடைசி வரிசையில் அமர்ந்திருந்தேன். அப்போது ஒரு இளைஞன் உள்ளே நுழைந்தான். நல்ல வாட்ட சாட்டமாக இருந்தான். அவனும் கடைசி வரிசையில் அமர்ந்தான். அவன் வருகையில் அவன் முகத்தைப் பார்த்தேன். நல்ல களையான முகம்.
அப்பாவின் சிநேகிதர் என்றதும் அசோகமிதரனின் கதை என்று நினைச்சிடாதீங்க. இது என் அப்பாவோட பிசினஸ் பார்ட்னர்- திவாகர் பத்தின கதை.திவாகர் சாருக்கு வயசு 34- 35 இருக்கும். ஆனால் இந்த வயசிலேயே பெரிய பிசினஸ் மேன் ஆயிட்டார். அப்பா கொஞ்சம் பணம் முதலீடு செஞ்சு அவர்கூட பார்ட்னர் ஆயிட்டார். பிசினஸ் நல்லா போகுது. திவாகர் MBA படிச்சவர்.கொஞ்ச நாள் வட இந்தியாவுல இருந்தாராம். நல்ல ஜாலி டைப். எப்பவும் கேலி, கிண்டல் தான். அவர் வீட்டுக்கு வந்தாலே