என் அப்பாவின் மூத்த மனைவியின் மகள் பானு, மிக கோபமாக வந்தாள், அவளுக்கும் எனக்கும் ஆறு மாதம்தான் வித்தியாசம், அவள் ஆறு மாதம் பெரியவள், நான் ஆறு மாதம் சிறியவன், அவள் வயசு பத்தொன்பது, அவளுக்கு கல்யாணம் ஆகி ஒரு வருடம் ஆச்சி, புருசன் சரியான சூதாடி, குடிகாரன். அவள் அழுதாள், “பாருடா தம்பி அவன் குடிச்ச்சிட்டு வந்து கலாட்டா பண்றான்,

எனது செல்போன் அலறியது. எடுத்துப் பார்த்தால் புது எண்ணாக இருந்தது. யாராக இருக்கும் என்ற நினைப்பில் ஆன் செய்தேன். எதிர் முனையில் ஒரு பெண் குரல். “ஹலோ,…ஹலோ..” “ஹலோ….யார் நீங்க. சொல்லுங்க” “யாரா. என்ன தெரியலியா” “அதெப்படி தெரியும். இதுல உங்க படம் தெரியாது”

என் பெயர் ராஜேந்திரன். நான் ஒரு டாக்டர். டாக்டர் என்றாலே நைட்டியூட்டி நிறைய எடுக்க வேண்டி இருக்கும். எங்களுடைய நைட்டியூட்டி ரூம் கசுவல்டிக்கு பக்கத்தில் இருந்தது. எங்களுடைய ஹால்பிட்டல் கொஞ்சம் பெரியது என்பதால் அங்கு பிரைவட் ரூம்ஸ் நிறைய இருக்கு. அனேகமான நாட்களில் நான் அங்குதான் போய் படுப்பேன். எனது வோட்டில் அனேகமாக ஒரு 35 வயதுமிக்க ஒரு நர்ஸ் வேலை செய்வாள். ராத்திரியில் மனைவியை பிரிந்து இருப்பதற்கு இவள் தான் நல்ல ஆறுதல். அவள் கல்யாணம்

நான் கார்த்தி. டி வி எஸ் கம்பெனியில் இஞ்சினியராக வேலை பார்கிறேன். எனக்கு வயது இருபத்தி ஏழு. இன்னும் கல்யாணம் ஆகா வில்லை. எங்க அம்மா மட்டும் சென்னை அடையாரில் எங்கள் சொந்த வீட்டில் இருக்கிறாள். நான் மாதம் ஒரு முறை வந்து அம்மாவை பார்த்து விட்டு போவேன். அம்மா கல்யாணம் பண்ணிகொன்னு சொல்லி ரொம்பவே கட்டாய படுத்தற. நான் தான் தள்ளி போட்டுகொண்டு இருக்கிறேன். எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்தில் வீட்டில் இருக்கும் சுவாதிக்கு போன வருடம்

இரவு 9 மணி இருக்கும். சாப்பிட்டு முடித்து படுக்க்ச்சென்றேன் ‘பட்’ தூரத்தில் ட்ரான்ஸ்பார்மர் வெடிக்கும் சத்தம் அந்த இடமே இருளில் மூழ்கியது. மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றிக் கொண்டு வெளியே வந்தேன்.அந்த காம்பவுண்டில் இருந்த எல்லோரும் என்னைப்போல் வெளியே வந்தனர். காற்று பலமாக வீசவே மெழுகு வர்த்தி அனைந்து போனது, எல்லோரும் இருளிலேயே நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.