கல்லூரியில் படிக்கும் சமயம் ரயில் பயணம் அடிக்கடி ஏற்பட்டன. நான் இஞ்ஜினியரிங்க் படித்ததால் என் வகுப்பில் பெண்கள் யாரும் படிக்கவில்லை( நான் படிக்கிற காலத்தில் இன்ஜினியரிங்க் படிப்பை பெண்கள் விரும்பி எடுப்பதில்லை). அதனால் பாலைவனம் பயணம் போல் எங்கள் நாட்கள் அமைந்தன. நான் படித்தது, தனியார் பலகலைக்கழகம். அங்கு எல்லா கோர்ஸ்களும் இருந்தன. கலர் கலரா தாவணி பாவாடைகளயும், பி.ஜி. படிக்கிற பெண்களை புடவைகளிலும் பார்ப்பதெற்கென்றே ஆர்ட்ஸ் காலேஜ் பக்கம் அடிக்கடி செல்வோம்.
வெளி நாட்டில் இருந்து, சென்னைக்கு, ஒரு தொழிற்சாலைக்கு, பொருப்பேற்று, வந்தேன். எனக்கு ஜெயதுர்கா நினைவு வந்தது. ஒரு மாலை நேரம் அவள் வீடு தேடிச் சென்றேன். மாதங்கள் இடைவெளி ஆனதால், என்னை சிங்கப்பூரில் அவள் பார்த்ததையும் என்னிடம் ஆயிரம் அமெரிக்கா டாலர் வாங்கியதும் அவளுக்கு நினைவில்லை. நிகழ்வுகளை நினவுப்படுத்தினேன். ‘ கண்ணன் தானே நீ. இப்ப நினைவுக்கு வருது. மீனா என்னை பார்க்குபோதெல்லாம் உன்னைப் பற்றி கேட்டுக்கிட்டே இருக்கும். அன்று இரவு உன் அறைக் கதவைத் தட்டினேன்.
என் பேரு வேலுமணி, எட்டு வருசமா ஆட்டோ ஓட்டிகினு இருக்கேன். எனக்கு ஒரு பொண்டாட்டி, ரெண்டு கொழந்தைங்க. எனக்கு நடந்தத எப்படித் சொல்றதுன்னு யோசிக்கிறேன். வழக்கமா நம்ம மைலாபூரூ சிட்டி செண்டர் இருக்குதில்ல. அங்க தான் ஆட்டோ ஓட்டுவேன். வழக்கமா எல்லாருமே வசதி பட்டவங்கதான் அதனால, மீட்டருக்கு மேல கொரஞ்சது ஒரு பத்து ரூவாயாவது கெடைக்கும். அப்ப எனக்கு கல்யாணம் ஆகலைங்க, ஒண்டியாதான் இருந்தேன். வர்ற, போவர பணக்கார பொண்ணுங்களை பார்ப்பேன், அவங்க என்ன ஒரு பொருட்டாவே
பைக்கை உதைத்து ஸ்டார்ட் செய்து விட்டு, “போகலாமா அண்ணி?” என்றேன். அண்ணி பைக்கில் ஏறி பின்புறம் அமர்ந்து கொண்டு, என் இடுப்பை வளைத்து இறுக்கிக் கொண்டாள். அவளது முலைகள் என் முதுகில் பட்டு அழுந்த, நான் நெளிந்தேன். அண்ணி பிடியை விடவில்லை. மேலும் என்னை அவளோடு சேர்த்து இறுக்கிக்கொண்டு, என் தோள்மீது தன் தலையை சாய்த்துக் கொண்டாள். அண்ணியின் மாங்கனிகள் என் முதுகில் உருள, என்னால் சாலையை பார்த்து பைக்கை செலுத்துவது சற்று கடினமாகத்தான் இருந்தது. பத்து
அனுப்பியவர் சுதாப்பிரியன் இதில் வரும் பெயர்கள் அனைத்தும் கற்பனையே. ஆனால் சம்பவங்கள் உண்மையில் நடந்தவை. எனது நண்பன் ஒருவன் மிக பெரிய கோடீஸ்வர குடும்பத்தை சேர்ந்தவன். இருவரின் வீடுகளும் அருகருகில் உள்ளன. சின்ன வயதில் இருந்தே நானும் அவனும் ஒரே தட்டில் சாப்பிட்டு ஒரே படுக்கையில் தூங்கி வளர்ந்தோம். 2 முடிக்கும் வரை எங்களது நட்பு தூய்மையாகத்தான் இருந்தது. ஆனாள் அதன் பின் கல்லூரியில்சேர்ந்து விடுதியில் தங்கி படித்துகொண்டு இருந்தபொழுது விடுதி நண்பர்கள் சிலர் எங்களை அனைத்து
நாலு சுவருக்கு நடுவே ஓப்பதை விட வெட்ட வெளியில் ஓப்பது எவ்வளவு கிக்காக இருக்கும் என்பது அப்படி ஓத்தவர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும். அப்படி ஒரு ஓழ் அனுபவம் எனக்கு போன வருஷம்தான் கிடைத்தது. அப்பப்பா என்னே ஒரு ஓழ் அது!!! கோடை விடுமுறைக்காக வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன். ஒருநாள் என்னுடன் பத்தாவது வரைப் படித்திருந்த சுனில் அவனுடைய பிறந்தநாளுக்கு என்னைக் கூப்பிட்டான். நானும் நண்பன் ஆச்சே என்றுதான் போனேன். ஒரு நூறுபேர் வந்திருந்தனர். காலை ஒன்பது மணியிலிருந்து மதியம்
நாங்கள் சென்னை குரோம்பேட்டை ரயில் நிலையத்தில் இருந்து சுமார் நாலு கிலோ மீட்டரில் ஒதுக்குபுறமாக இருக்கும் ஒரு காலனியில் இருக்கிறோம். மிக குறைந்த வீடுகள். அனேகமாக எல்லோரும் சொந்த வீட்டு காரர்கள். அதனால் மற்றவர்களை பற்றி நன்கு தெரியும். எங்கள் வீட்டுக்கு எதிர் வீட்டில் தான் சுகாசினி ஆண்டி இருக்கிறாள். சுகா ஆண்டி என்று தான் நாங்கள் அவளை கூபிடுவோம். கடந்த பத்து வருடங்களாக ஆண்டியை தெரியும். ஆண்டியின் கணவர் நாலு வருடத்துக்கு முன்னால் இறந்து போனார்.