இராத்திரி நேர பஸ் பயணம் – தமிழ் காமக் கதைகள் மேட்டூரில் உள்ள ஒரு ரசாயண தொழிற்சாலையில் பணிபுரியும் ஒரு நண்பரை பார்த்துவிட்டு சென்னை செல்ல ஓம்னி பஸ்க்கு வந்தேன்.ஒரு சீட் தான் இருக்கு. அதுவும் கடைசி சீட் தான் என்றான்.வோல்வோ பஸ் அவ்வளவா தூக்கிபோடாது, என்று சம்மதித்து, டிக்கட் வாங்கி ஏறி உட்கார்ந்தேன்.என் சீட்டுக்கு பக்கத்து சீட்டுக்கு இன்னும் ஆள் யாரும் வரவில்லை. நடைபாதைக்கு மறுபுறம் இருந்த இரண்டு சீட்டுகளில் ஒரு இளம் ஜோடி அம்ர்ந்திருந்தது.
கேட்டான். நான் சிரிச்சுகிட்டே கோவிலை விட்டு வெளியே நடக்க ஆரம்பிச்சேன். கோவில் வாசல கடக்கும்போது அர்ச்சகர் பூக்காரிகிட்டே “பொண்ணுன்னா வள்ளிய மாதிரி இருக்கணும். பாரு, தெனம் கோயிலுக்கு வர்றா, குனிஞ்ச தலை நிமிராம வீட்டுக்கு போரா”ன்னு சொல்றதை கேட்டு, சிரிச்சுகிட்டே தலை குனிஞ்சபடி நடந்து வீட்டுக்கு போனேன்.என் முலை கனத்துக் கிடந்தது. என் புண்டையில ஒரு அரிப்பை அன்னிக்கு தான் உணர ஆரம்பிச்சேன். பாயிலே படுதுகிட்டிருக்கும்போது ராமசுப்புவின் முகமும் அவன் வாய் வேலையும் ஞாபகம் வந்துச்சி.
“நான் விடல்லியே. சொல்லேண்டி. நோக்கு தெரிஞ்ச பையன் இருந்தா, நோக்கு மனசு பிடிச்சிருந்தா அவனோடு போகம் வச்சுக்கோடின்னேன். எங்காத்து முரளி கிட்ட நானே ஃபோன் செஞ்சி சொன்னேன். தோ பாருடா, ஒன் ஆத்துக்காரி, தன்னத் தானே கரச்சுண்டு இருக்கா புருஷ சுகம்ங்கறது இந்த வயசுல இல்லாத எப்படா கண்டுக்கறாதுன்னேன். அவனும் நான் சொன்னதுக்கு சரின்னுட்டான். விசா கெடச்சு வர்ர வரைய்ல, ரேவதிக்கு பிடிச்ச பையன் யாராவது இருந்தால் அவனோட இருந்துட்டு வரட்டுமே. இது எல்லாம் இந்த நாட்டுல
ஒரு மிடில் கிளாஸ் குடும்பத்தை சேர்ந்தவள் தான் இந்த இருபத்தி ஆறு வயதான ஊர்மிளா. பேருக்கேத்தார்போல அவள் புண்டை எப்போதுமே ஊறி இருக்கும். புண்டையில் குத்து வாங்கினால் தான் தூக்கம் வரும் என்ற நிலைமைக்கு வந்து விட்டாள் ஊர்மிளா ஆண்டவன் சகல வசதிகளையும் அவளுக்கு கொடுத்துவிட்டு, புண்டைபாக்கியம், ஒள் வசதியை மட்டும்அளிக்க வில்லை. அவள் கணவனால் இவள் புண்டைக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாது. அவனால் முடிந்த அளவுஏறுவான். யானை பசிக்கு சோள பொரி போல, எட்டு முறை
சென்னைக்கு நான் வந்து சேர்ந்தபோது மணி 8 ஐ தாண்டி இருந்தது. ஒரு ஆட்டோ பிடித்து ‘திருவான்மியுர் போப்பா’ என்று சொல்லி ஏறி அமர்ந்து நான் வந்த வேலையைப்பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். நான் கோவையில் ஒரு வசதியான குடும்பத்து பையன். எனக்கு இப்போது 24 வயதாகிறது. சரி நான் ஏன் சென்னை வந்தேன் என்று சொல்லவே இல்லை அல்லவா? சொல்கிறேன். என் அப்பா ஒரு மாதத்திற்க்கு முன் இறந்து விட்டார். என் அம்மாவும் மற்ற சொந்தங்களும் என்
நான் வேலை பார்க்கும் ஆபீஸில் 6 மாடிகள் உள்ளன. 6வது மாடியில் MD ஆபீஸ். நான் MD ஆபீஸ¤க்கு அடிக்கடி செல்வது கிடையாது. என் பாஸ்தான் MDயுடன் பேசுவார். நான் நேராக MDயுடன் பேசினால் என் பாஸ¤க்கு கோபம் வரும். இன்று என் பாஸ் ஊரில் இல்லாததாலும், அவசரமாக MD கையெழுத்து தேவைப்பட்டதாலும், நானே MD ஆபீஸ் செல்ல நேர்ந்தது. எதற்கும் MD செக்ரடரியிடம் அப்பாய்ன்மெண்ட் வாங்கலாம் என்று போன் செய்து பார்த்தேன். போனை யாரும் எடுக்கவில்லை.
என் பெயர் ரவணன். எனக்கு அப்போது 18 வயது. எப்போதும் ஜீன்ஸ், டி-ஷர்ட் மற்றும் shoes என்று neat-ஆக dress பண்ணியிருப்பேன். கழுத்தை ஒட்டி மெல்லிய மைனர் செயின் அணிந்திருப்பேன். தினமும் உடற்பயிற்சி செய்து, உடலை கச்சிதமாக வைத்திருப்பேன். பார்ப்பதற்கு கமல், அஜித், அரவிந்தசாமி போல் நல்ல கலராக, handsome-ஆக இல்லாவிட்டாலும், ரஜினி, விஜய் போல் கொஞ்சம் கவர்ச்சியாக இருப்பேன். ‘நீ smart-ஆ இருக்க ரவணன்…ஒன்னோட தெற்றுப்பல், ஒன்ன இன்னும் smart-ஆ காட்டுது’ என்று என் எதிர்வீட்டு