நண்பர்களே, என் பெயர் சபாபதி, வயது இருபத்தெட்டு, பிறந்தது யாழ்ப்பாணம் என்றாலும், சிங்களவர் தொல்லையால் ஆறு வயதிலேயே பெற்றோருடன் ராமனாதபுரத்தில் வந்து வளர ஆரம்பித்தேன். கடந்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் சென்னைக்கு வேலை தேடி வந்தேன். ராணிப்பேட்டையில் மலிவான வாடகையில் இடம் பிடித்தேன். வீடு என்ற பேரில் ஒரு புறாக்கூண்டு. 40 குடித்தனங்களுக்கு வெறும் 3 குளியலறைகள், மூன்று
எனக்கு வயது 18. நான் கல்லூரியில் முதலாமாண்டு படிக்கும் காலம் ஒரு செட்டியாரின் வீட்டில் குடியிருந்தோம். வீட்டுக்கார ஆச்சியும் செட்டியாரும் ரொம்பவும் நல்லவர்கள். நான் பரீட்சைக்கு படிப்பதற்காக இரவு நேரத்தில் நான் படிக்கும் வரை மின்விளக்கு எரிவதற்கு தடை செய்யவில்லை. நான் இரவில் படித்துவிட்டு அப்படியே தூங்கிவிடுவேன்.
என் பக்கத்து வீட்டில் லதானு ஒரு அக்கா இருந்தா. அவள் வயசு 20லிருந்து 22க்குள் இருக்கும் ஆள் கருப்பா இருப்பா முலை இரண்டும் சுமாரான சைஸில் இருக்கும் எப்போதும் சுடிதார் அணிந்து இருப்பாள் நண்பர்களுக்கு கதை சொல்லுவாள் சில சமயம் விளையாடுவாள் அந்த சமயத்தில் அவள் அருகில் அமர்ந்து கொண்டு அவளை பார்த்து ரசித்து கொண்டு இருப்பேன் எங்களின் லீவு நாட்களில் வீட்டுக்குள் அழைத்து சென்று விளையாடுவாள்
இது உண்மையில் நடந்த கதை.இப்ப எனக்கு திருமணம் ஆகி 2 பையன்கள் உள்ளனர். சுமார் 7 வருடங்களுக்கு முன்பு நான் கம்ப்யூட்டர் சென்டரில் டீச்சராக வேலை பார்த்து கொண்டிருந்தேன். நான் வேலை பார்க்கும் சென்டரில் என் ஓனரும், கூட வேலை செய்ய ஒரு பொண்ணும் (பேர் சுமித்ரா, வயசு 19) இருந்தோம். பாஸ் கம்ப்யூட்டர் சர்வீஸ் வேலைக்காக அடிக்கடி வெளியில் சென்று விடுவார்.
“கல்யாணத்துக்கு கண்டிப்பா வரணுண்டா” பாலசுப்ரமணி பத்திரிக்கையை நீட்டியபோது, சிரித்த முகத்துடன் வாங்கி கொண்டு, “கண்டிப்பா வர்றேண்டா” என்றேன். அவன் சென்றதும், பத்திரிக்கையை டேபிளில் தூக்கி எறிந்தேன். ‘நீ எல்லாம் ஒரு ஆளு. உனக்கு ஒரு கல்யாணம். கூப்பிட வேற வந்துட்டான்’ மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். பாலசுப்ரமணி ஆபீஸில் கூட வேலை செய்பவன்.
இது நான் டெல்லியில் வேலை பார்த்துக்கொன்டு இருந்த போது நடந்த சம்பவம்.எங்கள் கம்பெனியில் புதியதாக ஒரு தமிழ் நண்பர் வேலையில் சேர்ந்தார். அவர் பெயர் கண்ணன்.புதியதாக சேர்ந்து இருந்ததால் அவருக்கு அந்த இடத்தை பற்றி எதுவுமே தெரிய வில்லை. பர்சனல் டிபார்ட்மென்ட்டில் இருந்து என்னை கூப்பிட்டு அவரை அறிமுகம் செய்து வைத்தார்கள் அன்று முதல் எங்கு போனாலும் இருவருமே சேர்ந்து போக ஆரம்பித்தோம்.
என் பெயர் ரவி.. எம்.பி.பி.எஸ் படித்துவிட்டு ஒரு தனியார் மருத்துவ மனையில் எம்.டி க்கான பயிற்சிக் காலத்தில் இருந்தேன். என்னைப் போல இன்னும் 5 பேர் இங்குப் பொது மருத்துவத் துறையில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். எங்களில் 4 பேர் பகலிலும் 2 பேர் இரவிலும் பணியிலிருப்போம். இரவில் ஐ.சி.சி.யு விற்கு 1 மணி நேரத்திற்கு 1 முறை சென்றுப் பார்க்க வேண்டும்.